เจียงเซี่ยนไม่อยากฉีกหน้าหลี่เชียนต่อหน้าคนนอก ตอนที่นั่งอยู่บนเตียงอรหันต์และปล่อยให้หญิงสองคนนั้นช่วยบิดผมจึงเอ่ยเสียงเบาว่า “พวกเราเพียงแค่ผ่านวัดป่าโอสถ และจู่ๆ ก็อยากเข้ามาดูสักหน่อย จึงล่าช้า ไม่อย่างนั้นก็ถึงบ้านไปตั้งนานแล้ว และก็คงจะไม่เชิญท่านทั้งสองมาช่วยสระผมให้ข้าแล้วเช่นกัน”
หญิงทั้งสองพยักหน้าพลางยิ้มตาหยี เดี๋ยวก็ชมว่าเสื้อผ้าบนตัวเจียงเซี่ยนสวย เดี๋ยวก็ชมว่าปิ่นปักผมของเจียงเซี่ยนประณีตและงดงาม ทว่าก็แค่ไม่ให้บรรยากาศเงียบจนน่าอึดอัดเท่านั้น ไม่ได้ส่งเสียงเอะอะแต่อย่างใด
คนแบบนี้เจียงเซี่ยนเคยเจอในวังมาไม่น้อย แต่ข้างนอกกลับหายาก
นางจำต้องถอนหายใจที่หลี่เชียนทำงานเก่ง เวลาเพียงเท่านี้ ก็หาคนสองคนที่เข้าสังคมเก่งมากมาได้
ตอนที่หญิงทั้งสองบอกลา เจียงเซี่ยนก็ให้หลิวตงเยว่มอบรางวัล
หลิวตงเยว่อดที่จะดีใจไม่ได้ที่ท่านหญิงถูกหลี่เชียนลักพาตัวออกมาตั้งแต่วันแรกที่ไปหมู่บ้าน เงินตำลึงเงินที่เดิมทีเตรียมไว้ให้รางวัลหญิงรับใช้ในหมู่บ้านจึงยังอยู่ ไม่อย่างนั้นก็คงเสียหน้ามากทีเดียว
แน่นอนว่าหญิงทั้งสองดีใจจนออกนอกหน้า และเอ่ยคำชมอีกเป็นเข่ง ถึงจะถูกปิงเหอพาออกไป
—
หลี่เชียนพักผ่อนอยู่ที่ห้องที่อยู่ตรงข้ามห้องหลักกับจงเทียนอี้ ทั้งสองคนนั่งขัดสมาธิดื่มชาอยู่บนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่าง พอเห็นหญิงสองคนถือรางวัลจากห้องหลักผ่านลานกว้างเดินออกไปข้างนอกอย่างดีใจมากผ่านลายฉลุหน้าต
