ได้!
ไม่อย่างนั้น…ลองปรึกษากับท่านหญิง คิดหาทางให้ฮ่องเต้แต่งตั้งท่านหญิงเป็นองค์หญิงตอนแต่งงาน?
หลิวตงเยว่คิดฟุ้งซ่านอยู่ตรงนั้น หลี่เชียนส่งโคมไฟให้เด็กรับใช้ที่ติดตามอยู่ข้างกาย และพาคนสองสามคนจากไปแล้ว
เขารีบเอ่ยว่า “ท่านหญิง จะฟังนิยายหรือพักสักครู่ขอรับ วันนี้ก็รีบเดินทางทั้งวันอีกแล้ว ลำบากท่านแล้ว”
เจียงเซี่ยนไม่ได้สนใจ จึงตอบไม่ตรงคำถามว่า “เจ้าว่า หากข้าอยากไปตกปลาพรุ่งนี้ตอนกลางวัน หลี่เชียนจะตกลงหรือไม่?”
หลิวตงเยว่ไม่รู้จริงๆ
ปกติหลี่เชียนตามใจเจียงเซี่ยนมาก แต่หากเกี่ยวพันถึงเรื่องรีบเดินทาง ไม่ว่าเจียงเซี่ยนจะพูดอย่างไร หลี่เชียนก็จะยึดมั่นในความคิดของตนเอง และไม่หวั่นไหวแม้แต่นิดเดียว
ทว่าเขาไม่กล้าบอกเจียงเซี่ยนแบบนี้
เขากลัวเจียงเซี่ยนจะโกรธ แต่เขาก็ไม่ตอบไม่ได้เช่นกัน
“ท่านหญิง” หลิวตงเยว่ทำได้เพียงเอ่ยอย่างทุกข์ใจว่า “ข้าคิดว่าท่านอย่าไปเที่ยวในป่าเขาดีกว่าขอรับ ใครจะรู้ว่าในนั้นมีอะไรบ้าง? ตอนหน้าร้อนปีที่แล้วข้าได้ยินคนบอกว่า เฉาไทเฮาไปพักร้อนที่ภูเขาวั่นโซ่ว มีขันทีคนหนึ่งที่ติดตามไปถูกงูกัดตาย ถึงอย่างไรข้าก็ไม่อยากไป…”
