งื่อออกเช่นกัน
ขันทีที่เหมือนหวาดกลัวจนตัวสั่นคนนั้นใช้ทั้งมือและเท้าคลานไปตรงหน้าไทฮองไทเฮาแล้ว และตะโกนเสียงแหบว่า “ไทฮองไทเฮา กระหม่อมทราบว่ากุญแจอยู่ที่ไหนพ่ะย่ะค่ะ? กระหม่อมจะไปหาให้ไทฮองไทเฮาเดี๋ยวนี้…”
ไทฮองไทเฮาไม่มองเขาสักครั้งด้วยซ้ำ
แต่หลิวเสี่ยวหม่านกลับเข้าไปพยุงเขาขึ้นมา พอเห็นเป้ากางเกงของเขาเปียกชุ่ม และส่งกลิ่นแปลกๆ ออกมา แถมยังยืนไม่ไหวด้วยซ้ำ ก็รีบส่งสายตาให้คนที่อยู่ข้างๆ จึงมีคนมาประคองขันทีคนนั้นทันที หลิวเสี่ยวหม่านถึงจะยิ้มและเอ่ยกับขันทีที่ฉี่รดกางเกงเสียงนุ่มว่า “นี่ถึงจะถูกต้อง! ไทฮองไทเฮาเรียกใช้เจ้า นั่นเป็นเรื่องที่ดีมากและเป็นพระคุณสำหรับเจ้า เจ้าควรจะตั้งใจรับใช้ไทฮองไทเฮาถึงจะถูก…”
เขาเอ่ยพลางตามขันทีสองคนนั้นเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของฝ่ายตราประทับ
ไทฮองไทเฮามองเฉาเซวียนครั้งหนึ่ง
เฉาเซวียนตกใจจนตัวสั่น และคิดได้ว่าราชโองการสองแผ่นนั้นยังอยู่ในมือของตนเอง จึงได้สติกลับมา และรีบวิ่งจากข้างกายไทฮองไทเฮาเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของฝ่ายประทับตรา
เสียงร้องขอความเมตตาดังมาจากด้านหลัง
เฉาเซวียนฝืนอดทนไว้ถึงไม่ได้หันกลับไป
หากไทฮองไทเฮาฆ่าคนพวกนี้หมด ไม่นานฮ่องเต้ก็น่าจะรู้กระมัง?
ไม่รู้ว่าฮ่องเต้จะส่งใครตามเขาไปหรือไม่?
หากเขาถูกตามทัน เขาควรจะปลีกตัวออกมาอย่างไร?
เฉาเซวียนว้าวุ่นใจมาก เห็นเพียงหลิวเสี่ยวหม่านไม่รู้หยิบพวงกุญแจใหญ่ออกมาจากไหน ปากบ่นพึมพำว่า “พวงกุญแ
