ไทฮองไทเฮาได้ฟังแล้วก็เงียบไปอีกพักหนึ่ง
เฉาเซวียนเดาไม่ออกว่าเวลานี้ไทฮองไทเฮาคิดอย่างไร จึงทำได้เพียงตั้งใจรอ ทว่าในใจกลับร้อนรนมาก
เจียงลวี่เป็นแม่ทัพหนุ่ม ฝีมือขี่ม้าและยิงธนูยอดเยี่ยม และพาหวังจ้านล่วงหน้าไปก่อนเขาครึ่งวันแล้ว หากไทฮองไทเฮาชักช้าต่อไปอีก เขากลัวว่าต่อให้เขาขอราชโองการมาได้ก็ไม่มีทางตามไปได้ทันเวลาอยู่ดี
สีหน้าของเขาเผยความกังวลออกมาเล็กน้อยอย่างเลี่ยงไม่ได้
ไทฮองไทเฮาเห็นแล้วก็นั่งตัวตรงอย่างเยือกเย็น และยื่นมือออกไปหาเฉาเซวียน เหมือนจะลุกออกจากเตียงอุ่น
เฉาเซวียนรีบเข้าไปก้มตัวประคองนาง
ไทฮองไทเฮายืนอยู่บนบันไดหน้าหัวเตียงอุ่น สูงกว่าเฉาเซวียนที่รูปร่างผอมสูงเพียงเล็กน้อย ไทฮองไทเฮาเอ่ยว่า “เฉาเซวียน เจ้าทิ้งพระราชเสาวนีย์ที่ป้าของเจ้าให้ข้าไว้กับข้าเถอะ!”
ไม่ได้บอกว่าจะทำอะไร?
เฉาเซวียนลังเลอยู่สองสามอึดใจ ก็มอบพระราชเสาวนีย์ให้ไทฮองไทเฮา
เขาคิดว่าบนโลกใบนี้ไม่มีใครรักเจียงเซี่ยนมากไปกว่าไทฮองไทเฮาแล้ว นางต้องไม่อยากทำให้เจียงเซี่ยนเสียใจอย่างแน่นอน ก็เหมือนกับตอนนั้นที่องค์หญิงหย่งอันจะแต่งงานกับเจียงเจิ้นอิง ไทฮองไทเฮาไม่เห็นด้วย แต่สุดท้ายก็ยังยอมองค์หญิงหย่งอันอยู่ดี
ไทฮองไทเฮาได้พระราชเสาวนีย์ที่ประทับตราของฮองเฮาไปแล้วก็เรียกเมิ่งฟางหลิงเข้ามา แล้วยื่นพระราชเสาวนีย์ให้เมิ่งฟางหลิง พลางเอ่ยว่า “เจ้าไปเตรียมสี่สิ่งล้ำค่าในห้องหนังสือ[1]ให้เรียบร้อยเดี๋ยว
