วก็จะกินอาหารเที่ยงแล้ว ท่านไม่อยู่รับประทานอาหารที่นี่แล้วค่อยไปหรือ?”
“ไม่ล่ะ!” เฉาเซวียนเอ่ยอย่างใจลอย “ข้าต้องไปทำราชกิจแทนไทเฮา ต้องรีบไป!”
หมิ่นโจวยิ้มและหลบไปข้างๆ พลางเอ่ยว่า “เดินทางปลอดภัยขอรับ! เสียดายพรุ่งนี้ถึงจะไปรับเสื้อผ้าสำหรับฤดูร้อนที่กรมวัง ไม่อย่างนั้นก็ได้กลับเมืองหลวงพร้อมท่านแล้ว”
เฉาเซวียนได้ยินแล้วก็อึ้งไป และแอบด่าตนเองว่า “โง่”
มิน่าเล่าไทเฮาถึงบอกว่าเขาสู้หลี่เชียนไม่ได้
เขาคิดไม่ถึงได้อย่างไรว่า บนโลกใบนี้นอกจากเจียงเจิ้นหยวนแล้ว คนที่รักเจียงเซี่ยนมากที่สุดยังมีไทฮองไทเฮา
ไทฮองไทเฮาไม่มีทางที่จะคิดมากเท่าเจียงเจิ้นหยวน
หากนางรู้ว่าไทเฮาจะบังคับให้เจียงเซี่ยนแต่งงานกับหลี่เชียน ต้องไม่มีทางตกลงอย่างแน่นอน
เขาลืมเทพองค์นี้ไปได้อย่างไรกัน
เฉาเซวียนตบบ่าของหมิ่นโจว และเอ่ยว่า “ขอบคุณมาก” แล้วก็เปลี่ยนใจรีบเดินย้อนกลับไปที่ตำหนักอี๋อวิ๋น
หมิ่นโจวมองแผ่นหลังของเฉาเซวียนอย่างตกใจและไม่เข้าใจพลางกะพริบตาปริบๆ แล้วพาเหล่าขันทีที่ถือตะกร้ากล่องอาหารเข้าไปในตำหนักอี๋อวิ๋นอย่างไม่รีบร้อน
เฉาเซวียนหอบหายใจและบุกเข้าไปในตำหนักข้าง เฉาไทเฮากำลังให้นางในสองคนช่วยใส่รองเท้าให้ เตรียมไปรับประทานอาหารเที่ยง
พอเห็นสถานการณ์ก็อดที่จะเอ่ยอย่างไม่พอใจไม่ได้ว่า “อาเซวียน เรื่องใดกันที่ทำให้เจ้าเสียมารยาทแบบนี้?”
เฉาเซวียนมีทางแก้ไขในใจแล้ว และกำลังแอบตื่นเต้นอยู่ พอได้ยินก็เ
