น กลับรู้สึกว่าเจียงเซี่ยนน่ารักมาก เหมือนน้องสาวข้างบ้าน เทียบกับคนรอบกายที่รู้หน้าไม่รู้ใจ ข้างในไม่รู้ว่าเคลือบแฝงอะไรไว้บ้าง
ตอนหลังตระกูลเฉาตกอับแล้ว ก็มีคนทุกประเภท แต่เจียงเซี่ยนกลับปฏิบัติกับเขาอย่างอ่อนโยนกว่าเมื่อก่อนเล็กน้อย อาจจะเป็นเพราะเขาไม่มีสิทธิแต่งงานกับนางอีกแล้วเช่นกัน
นางแยกความรักและความเกลียดชังชัดเจนแบบนี้ ทุกครั้งที่เฉาเซวียนนึกถึงก็จะเข้าใจความรู้สึกของนางและยิ้มออกมาเล็กน้อย รู้สึกว่าหาได้ยาก
เวลานี้เขารู้สาเหตุที่แท้จริงที่ตระกูลเฉากับตระกูลไป๋เกี่ยวดองกันจากไป๋ซู่แล้ว ก็ยิ่งรู้สึกว่าเจียงเซี่ยนเหมือนเด็กสาวและน้องสาวที่พูดไม่คล่อง…ปากไม่พูด ทว่าในใจกลับคอยเป็นห่วงเขา
เขาจึงยิ่งไม่อาจให้เจียงเซี่ยนมีจุดจบเป็นการถูกบังคับให้แต่งงาน และเผชิญหน้ากับคนที่ทำร้ายตนเองไปตลอดชีวิตได้!
เช่นนั้นจะต่างอะไรกับตาย?
ไม่สิ…มันทรมานยิ่งกว่าตายเสียด้วยซ้ำ!
เขาคิดถึงสายตาเย่อหยิ่งของเจียงเซี่ยนทุกครั้งที่มองเขา
เกรงว่าสำหรับนาง วางชื่อของนางกับหลี่เชียนไว้ด้วยกัน นางก็คงจะรู้สึกว่าเป็นความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวง จึงยิ่งไม่ต้องพูดถึงการแต่งงานกับหลี่เชียนแล้ว!
“ไม่ได้ ไม่ได้!” เฉาเซวียนพึมพำ และคัดค้านโดยสัญชาตญาณ “ทำเช่นนั้นไม่ได้…”
สายตาของเฉาไทเฮากลายเป็นคมดาบอันคมกริบและจับจ้องมาที่เฉาเซวียน “เจ้าโง่ นี่ก็ไม่ได้ นั่นก็ไม่ได้ แล้วเจ้ายังทำอะไรได้? เจียงเซี่ยนเป็นราชนิกุ
