าจะบอกหรือไม่”
หลี่เชียนลังเลนานมาก ถึงเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้า…ข้าเอาเทียบขอพบของเจิ้นกั๋วกงให้เขาดู…”
เจียงเซี่ยนอึ้งไป และได้สติกลับมาทันที
นางโยนหมอนอิงใส่หลี่เชียน “เจ้าคนสารเลว! ข้าเอาเทียบขอพบของท่านลุงให้เจ้า เพื่อให้เจ้ารักษาชีวิตไว้ได้เวลาที่เจออันตรายในเมืองหลวง แต่เจ้ากลับเอามันไปหลอกจินเซียว ทำให้จินเซียวคิดว่าข้าจะหนีตามเจ้าไป…ข้าก็ว่า ทำไมจินเซียวถึงรับปากเจ้าโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว จนทำให้ท่านพี่อาลวี่รับมือไม่ทัน…”
นางเสียใจมาก!
จินเซียว…นางเป็นคนแนะนำให้ เทียบขอพบ…นางเป็นคนให้
ก็เหมือนกับชาติก่อน
นางเชื่อใจเขาอย่างถึงที่สุดจนจัดเตรียมไว้ให้เขาเรียบร้อยแล้วทั้งชีวิต ทว่าเขากลับทรยศนาง
เป็นคนมาสองชาติ นางก็ตกอยู่ในกำมือของคนคนเดียว
นี่นางไม่ได้เรื่องได้ราวขนาดนี้ได้อย่างไรกัน?!
แล้วน้ำตาก็ร่วงลงมาจากใบหน้าของเจียงเซี่ยนอย่างไม่ทันตั้งตัว
หลี่เชียนลนลานขึ้นมาทันที
ในความทรงจำของเขา เจียงเซี่ยนเข้มแข็งมาก
ต่อให้นางกับฮ่องเต้จะเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ฮ่องเต้เป็นชู้กับแม่นมของตนเอง นางก็จะไปพิสูจน์ความจริง
และหากพิสูจน์แล้วว่าเป็นความจริง นางก็สามารถลืมคนผู้นั้นไปจนหมดสิ้น และเลือกสามีที่จะแต่งงานได้ทันที
ทว่าเวลานี้นางกลับร้องไห้ออกมา
———————————–
[1] เกลือที่บิดาเคยกินมากกว่าสะพานที่เขาเคยเดินเสียอีก หมายถึง บิดามีประสบการณ์มากกว่าเขา
[2] ในด่าน หมายถึง พื้นที่แถบตะวัน
