นใจ แล้วเจ้ามีอะไรถึงทำให้จินเซียวหวั่นไหวได้?” สายตาของนางแฝงความพยายามจับผิด และมองหลี่เชียนตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า “หรือว่า…เจ้ารับปากว่าจะแต่งงานกับบุตรสาวของตระกูลจิน?”
“เจ้าพูดจาเหลวไหวอะไรน่ะ?” หลี่เชียนสามารถอดทนได้ทุกอย่างต่อหน้าเจียงเซี่ยน มีเพียงตอนที่เจียงเซี่ยนกำลังสงสัยในความรู้สึกที่เขามีต่อนางเท่านั้นที่ทนไม่ได้ “ทั้งที่เจ้ารู้ดีว่าข้า…” หางตาของเขาเหลือบไปเห็นหลิวตงเยว่ที่อยู่ในมุมรถม้า เขาจึงกลืนคำพูดที่มาถึงใกล้ปากแล้วลงไป และเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้า…ข้าไม่มีทางแต่งงานกับบุตรสาวของคนอื่นหรอก!”
เขายังอยากแต่งงานกับใครอีก?
เจียงเซี่ยนยับยั้งความโกรธในใจไว้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว นางเบิกตาโต และเอ่ยว่า “เจ้าสะเพร่าให้มันน้อยๆ ลงหน่อย! จินเซียวไม่ใช่คนเลอะเลือน ผลของการล่วงเกินจวนเจิ้นกั๋วกงและล่วงเกินวังฉือหนิง เขาน่าจะรู้ดี…” นางพูดไปก็คว้าหมอนอิงขึ้นมาขว้างใส่หลี่เชียนทันที “เจ้าเอาของอะไรของข้าให้เขาดูหรือไม่?”
“เปล่า!” หลี่เชียนปฏิเสธติดกันหลายครั้ง เขานั่งตัวแข็งทื่อรับอยู่ตรงนั้น ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว และเอ่ยว่า “ข้าจะทำเรื่องสกปรกแบบนั้นได้อย่างไร!”
แน่นอนว่าเจียงเซี่ยนรู้ว่าเขาไม่มีทางทำ
นางเพียงแค่โกรธที่เขาไม่ยอมบอกนางเท่านั้น
“เจ้ายังคิดจะหลอกข้า!” นางข่มขู่เขา “หากข้าสืบได้ เจ้าตายแน่!”
“เปล่าจริงๆ!” หลี่เชียนอยากพูดแต่ก็หยุดไว้
เจียงเซี่ยนโกรธจัด และเอ่ยว่า “เจ้
