นเองเดาถูกแล้ว จึงถามหลี่เชียน “ทำไมเขาต้องช่วยเจ้า?”
หลี่เชียนมองใบหน้าที่เย็นยะเยือกเหมือนน้ำแข็งและหิมะของนาง ทันใดนั้นก็เสียใจเล็กน้อยที่ล่อลวงให้จินเซียวทำผิดไปด้วย
ด้วยนิสัยของเป่าหนิง ถึงแม้นางจะคิดว่าไม่คุ้มที่จะไปหาเรื่องจินเซียว แต่หากพบจินเซียว ก็เป็นไปได้มากว่าจะถือโอกาสแอบเล่นงานจินเซียวไปด้วย
เพียงแค่หลี่เชียนนึกถึงภาพนั้น ลำคอก็ตีบตันเล็กน้อยอย่างไม่อาจควบคุมได้ จนไอเบาๆ สองสามครั้ง
เจียงเซี่ยนทำหน้าขรึม และเอ่ยว่า “หลี่เชียน เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้ายังไม่อยากบอกข้าหรือ?” นางเอ่ยจบก็เอ่ยทันทีโดยไม่รอให้หลี่เชียนเอ่ยปากว่า “เจ้ากับเขาน่าจะรู้จักกันไม่นานใช่หรือไม่? หากข้าเดาไม่ผิด พวกเจ้าน่าจะรู้จักกันหลังจากข้าไปภูเขาวั่นโซ่ว ซึ่งก็คือหลังจากข้าแนะนำเจ้า พวกเจ้าถึงรู้จักกัน”
“เจ้าโน้มน้าวอย่างไรจินเซียวถึงช่วยเจ้าล่ะ?”
“เกี่ยวดองกันหรือ?”
“ตระกูลของพวกเจ้าเหมือนจะมีน้องสาวแค่คนเดียว แถมอายุยังไม่ตรงกับจินเซียว…หรือว่าจะแต่งงานกับน้องชายของจินเซียว? ข้าได้ยินว่าจินเซียวมีพี่น้องหกคน ในเมื่อใต้เท้าจินให้จินเซียวมาสู่ขอข้าที่เมืองหลวง ก็แสดงว่าเขาคาดหวังกับลูกชายและลูกสาวมากทีเดียว ตระกูลของพวกเจ้ากำแพงป่นเป็นผงและต้นไม้เล็ก ตระกูลจินน่าจะยังไม่ถูกใจกระมัง?”
“ยิ่งกว่านั้นตระกูลจินในเวลานี้จินไห่เทายังเป็นผู้นำตระกูล เรื่องของตระกูลจินนั้นจินเซียวยังไม่มีสิทธิตัดสิ
