ลางยิ้ม ความท้าทายปนดูถูกและความเจ้าเล่ห์ในการวางแผนเล็กน้อย ทำให้หัวใจของหลี่เชียนเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ “ให้ข้าเดา ใครกันที่ใจกล้ามากขนาดนี้ ไม่เห็นความน่าเกรงขามของราชวงศ์อยู่ในสายตา และกล้ายุให้สายของตระกูลเจียงช่วยเจ้า…พวกเรามาดูกันก่อนว่าการหายตัวไปของข้าจะทำให้ใครได้ประโยชน์ไป? จ้าวเซี่ยว? เขาเป็นคนหนึ่งที่เสียหายหนักที่สุด ตัดออกได้เลย ไป๋ซู่? พวกเราสนิทกันเหมือนพี่น้อง นางไม่มีทาง เฉาเซวียน? นั่นก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้แล้ว เขาหมั้นแล้ว และเป็นพันธมิตรกับตระกูลเจียงแล้ว ข้าหายตัวไป ไม่เป็นผลดีต่อเขาแม้แต่นิดเดียว จินเซียว? ต่อให้ข้าแต่งงานกับเติ้งเฉิงลู่ก็คงไม่มีทางแต่งงานกับเขาได้กระมัง? หรือว่าจะเป็นเติ้งเฉิงลู่?”
เจียงเซี่ยนจ้องหลี่เชียน มุมปากปรากฏความเย็นชาออกมาอย่างเบาบาง
หลี่เชียนฝืนยิ้มอย่างจนใจ
—
ณ จวนเจิ้นกั๋วกง ห้องหนังสือที่เรือนด้านนอกของเจียงเจิ้นหยวนเจิ้นกั๋วกง เวลานี้โคมไฟกลับสาดส่องสว่างไสว
เจียงเจิ้นหยวนนวดคลึงระหว่างคิ้ว ความอ่อนเพลียที่ยากจะปิดบังได้ปีนขึ้นไปตรงบริเวณหว่างคิ้วของเขาแล้ว เสียงที่แหบเล็กน้อยเพราะร้อนใจจนเป็นร้อนในของเขาดังขึ้นในห้องหนังสืออย่างแผ่วเบา “ข้าก็รู้ว่าดึกมากแล้ว แต่พวกเราก็ชักช้าไม่ได้แม้แต่เค่อเดียวแล้วเช่นกัน พวกเราลองคิดดูอีกครั้ง ก่อนเจียหนานจะหายตัวไป เห็นอะไรผิดปกติหรือไม่?”
พวกจ้าวเซี่ยวนั่งล้อมอยู่ข้างกายเจียงเจิ้นหย
