บนี้มาก่อน
ในใจเขา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หลี่เชียนก็แข็งแกร่ง เด็ดเดี่ยว และกล้าหาญ รู้ว่าตนเองต้องการอะไร รู้ว่าตนเองควรจะทำอย่างไร และไม่เคยมีช่วงเวลาที่อ่อนแอ สับสน และตัดสินใจไม่ได้เลย
ก็เหมือนกับตอนนั้นที่เขาจะพาท่านหญิงเจียหนานกลับไปซานซี
อวิ๋นหลินคิดว่าหลี่เชียนเพ้อเจ้อและบ้าไปแล้ว
ทว่าเขาก็ยังติดตามหลี่เชียนที่แอบกลับมาเมืองหลวง
เขามักจะคิดว่าในเมื่อหลี่เชียนกล้าทำก็กล้ารับ แล้วก็ต้องมั่นใจอยู่บ้างอย่างแน่นอน
นี่เป็นครั้งแรกที่อวิ๋นหลินเห็นความอ่อนแอของหลี่เชียน แล้วก็เป็นครั้งแรกเช่นกันที่อวิ๋นหลินรู้สึกได้ว่าหลี่เชียนกังวลว่าจะเสียเจียงเซี่ยนไป
หลี่เชียนก็ไม่ได้มั่นใจในความสัมพันธ์ของทั้งสองคนอย่างที่เขาเห็นเช่นกันใช่หรือไม่?
อวิ๋นหลินครุ่นคิดในใจ
หลี่เชียนทำจิตใจให้สดชื่นขึ้นแล้วเอ่ยว่า “ยังมีเวลาอีกสองวัน ข้าจะทำให้นางเปลี่ยนใจในสองวันนี้”
เสียงของเขาดังเล็กน้อย ไม่รู้ว่ากำลังให้กำลังใจตนเองหรือให้กำลังใจอวิ๋นหลิน
ไม่รู้เหตุใด อวิ๋นหลินเห็นหลี่เชียนเป็นแบบนี้แล้วก็รู้สึกเศร้าใจ
เขาอยากเบี่ยงเบนความสนใจของหลี่เชียน จึงคิดแล้วก็ล้วงสร้อยข้อมือลูกประคำสิบแปดเม็ดที่ทำจากไม้จันทน์แดงใบเล็กออกมาจากในกระเป๋า และเอ่ยว่า “นี่เป็นของที่หลิวตงเยว่แขวนไว้ที่ป่าที่พวกเราพักเมื่อครู่”
หลี่เชียนยิ้มและรับไป แล้วใส่มันไว้ในถุงเงินที่พกติดตัว
ในถุงเงินนั้นยังมีผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งด้วย
อวิ
