การเดินทางต่อไป”
เขาไปทำอะไรกันแน่?
คงจะไม่ได้ถูกเจียงลวี่จับใช่หรือไม่?
บางทีอาจจะเจออันตรายอะไร?
ชาติก่อนไม่มีเรื่องชิงตัวนี่!
เวลานี้จึงเป็นสิ่งที่ไม่รู้และไม่อาจคาดการณ์ได้
และหลี่เชียนไม่อยู่ รอบกายนางล้วนเป็นคนแปลกหน้า เจียงเซี่ยนทั้งกังวลและลนลาน
มีเสียงฝีเท้าม้าดังมาอย่างกระชั้นชิด ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
เจียงเซี่ยนรีบเลิกม่านขึ้นดู
หลี่เชียนกับผู้ติดตามของเขาขี่ม้ากลับมาแล้ว
เจียงเซี่ยนโล่งอก และปล่อยม่านลง
เสียงคุยกันเบาๆ ของหลี่เชียนกับอวิ๋นหลินดังมาจากนอกรถม้า
ไม่นาน หลี่เชียนก็เลิกม่านรถขึ้นและโผล่หน้าเข้ามา แล้วเอ่ยว่า “เป่าหนิง สองวันนี้เจ้าไม่ได้กินอะไรดีๆ เลย ข้าไปเอามันเทศมาจากหมู่บ้านข้างหน้านิดหน่อย และให้คนเคี่ยวโจ๊กมาเล็กน้อย” เขาเอ่ยพลางยื่นไหดินเผาใบเล็กในมือให้หลิวตงเยว่ และเอ่ยว่า “เจ้าดูแลให้ท่านหญิงกินโจ๊กสักหน่อย”
เจียงเซี่ยนแปลกใจมาก
เขาไปนานขนาดนี้เพื่อไปเอาของกินมาให้นางอย่างนั้นหรือ?
ในใจนางเหมือนคลื่นโหมกระหน่ำซัดสาด ทว่ากลับไม่แสดงออกทางสีหน้าแม้แต่นิดเดียว และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ขอบคุณแม่ทัพหลี่มาก!”
นางส่งสัญญาณให้หลิวตงเยว่รับของไว้ ทั้งดูไม่ออกว่าดีใจหรือไม่ และดูไม่ออกว่าโกรธหรือไม่ เสียงของนางอ่อนโยน สุภาพและมีมารยาท นางนั่งอยู่ในรถม้าแคบๆ อย่างสงบ แต่กลับดูงดงาม เยือกเย็น เคร่งขรึม และจริงจังราวกับนั่งอยู่ในตำหนักจินหลวน เหมือนสิ่งที่นางรับไม่ใช
