ากของเจียงเจิ้นหยวน
ฝางจื่อชิงนึกถึงเจียงเซี่ยนแล้วก็อดที่จะตกใจมากจนหน้าถอดสีไม่ได้ จึงไปที่ห้องหนังสือที่เรือนด้านในของเจียงเจิ้นหยวนทันทีโดยไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า
เจียงเจิ้นหยวนกำลังหมุนตัวไปมาอยู่ในห้องเหมือนคนที่ตกอยู่ในทางตัน พอเห็นฝางจื่อชิงมาก็ไล่คนรับใช้ข้างกายออกไปหมด และเอ่ยกับฝางจื่อชิงเสียงเบาอย่างยับยั้งความกังวลไว้ไม่ได้ว่า “สองสามวันนี้ฝ่าบาทยุ่งอยู่กับการปรึกษาหารือกับเหล่าขุนนางจากสำนักราชเลขาธิการที่ช่วยฝ่าบาทบริหารราชการแผ่นดินเรื่องภาษีของเจียงซูกับเจ้อเจียง และไม่เคยส่งคนไปที่หมู่บ้านด้วยซ้ำ…”
ฝางจื่อชิงหน้าซีดเผือด และโพล่งออกไปว่า “เช่นนั้นเป่าหนิงไปอยู่ที่ไหน?”
“ไม่รู้” แม้จะเป็นเจียงเจิ้นหยวน สายตาก็ฉายแววงุนงงเล็กน้อยเช่นกัน สี่วันสี่คืนแล้ว ยิ่งเวลาผ่านไปนาน ก็ยิ่งไม่เป็นผลดีต่อเจียงเซี่ยน “ข้าให้คนไปสืบแล้วว่าหลายวันนี้มีใครเคยออกจากเมืองบ้าง…เพียงแต่คนที่เกี่ยวข้องมีมากเกินไป ไม่รู้ว่าจะมีคนที่ทำผิดหนีรอดไปได้หรือไม่…และข้าก็ให้เจียงลวี่ถามจ่างจูแล้วเช่นกัน ดูว่าจะถามอะไรได้บ้างหรือไม่? ส่วนพวกจ้าวเซี่ยวนั้น ข้าก็ให้เขาไปมาแล้วเหมือนกัน…”
หากสามารถถามอะไรได้ก็ถามได้ไปตั้งนานแล้ว ยังจำเป็นต้องรอถึงตอนนี้หรือ?
ฝางจื่อชิงกังวลมาก
เป่าหนิงจะไม่เป็นไรใช่หรือไม่?
———————————-
[1] ยามห้าย = ช่วงเวลา 21.00-22.59 น. ดังนั้นกลางยามห้าย = 22.00 น.
