ิดาของตนเอง ก็อดที่จะนวดหน้าที่รู้สึกแข็งเล็กน้อยไม่ได้ และถามหวังจ้านว่า “เจ้าจะไปพักผ่อนที่จวนเจิ้นกั๋วกงกับข้าหรือกลับบ้านก่อน แล้วเดี๋ยวพวกเราค่อยพบกัน?”
“ข้ากลับจวนเจิ้นกั๋วกงกับเจ้า” หวังจ้านดูทั้งอ่อนเพลียและหน้าตาซีดเซียว ราวกับยืนตัวตรงไม่ไหวแล้ว เหมือนลมพัดมาก็สามารถทำให้เขาล้มลงได้ และดูแย่มาก “ข้ากลับบ้านไปแบบนี้ ท่านพ่อถามขึ้นมาข้าก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี”
“เช่นนั้นก็ดี!” เจียงลวี่คิดว่าความกังวลของหวังจ้านถูกต้องมาก “เช่นนั้นเจ้าก็กลับไปกับข้าแล้วกัน!”
หวังจ้านพยักหน้าอย่างงุนงง
ทั้งสองคนขึ้นม้า
หวังจ้านเหยียบโกลนไม่ได้สักที
เจียงลวี่กำลังจะประคองเขา ก็มีคนเรียกว่า “ท่านพี่อาลวี่” จากข้างหลังพวกเขา
