ขาเป็นคนที่ชื่ออวิ๋นหลิน
พอเห็นหลิวตงเยว่โผล่หน้าออกมา หลี่เชียนก็เอ่ยว่า “มีอะไรหรือ?”
หลิวตงเยว่ถือตะกร้ากล่องอาหารออกมา และเอ่ยว่า “รบกวนท่านส่งคนมารับไปด้วย”
หลี่เชียนพยักหน้า
อวิ๋นหลินรับตะกร้ากล่องอาหารไป
หลิวตงเยว่ก็หดตัวกลับเข้าไป
อวิ๋นหลินส่งตะกร้ากล่องอาหารให้คนที่อยู่ข้างหลัง และเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านจะปล่อยให้นางก่อกวนแบบนี้หรือ”
หลี่เชียนปรายตามองอวิ๋นหลินครั้งหนึ่ง และเอ่ยว่า “นางไม่ได้จะก่อกวนหรอก นางแค่กำลังหยั่งเชิงข้า”
อวิ๋นหลินเงียบไป
ทว่าหลิวตงเยว่กลับถลาเข้าไปข้างกายเจียงเซี่ยน และเรียกด้วยเสียงดังกระชั้นว่า “ท่านหญิง” แล้วเอ่ยว่า “พวกเราเหมือนจะอยู่บนทางหลวงขอรับ”
เขาจะร้องไห้ออกมาแล้ว
หากพวกเขาอยู่บนทางหลวงจริง หลี่เชียนอาจจะกำลังทำงานให้เฉาไทเฮาก็ได้
เช่นนี้ก็ยุ่งยากแล้ว!
เจียงเซี่ยนได้ยินแล้วก็ตกใจ และเอ่ยอย่างลังเลว่า “เจ้าเห็นชัดแล้วหรือ!”
หลิวตงเยว่ไม่กล้ายืนยัน
เขาก็ไม่เคยออกจากเมืองหลวงเหมือนกันนี่นา!
