“น่าจะใช่กระมัง?” หลิวตงเยว่เล่าสิ่งที่เขาเห็นเมื่อครู่ให้เจียงเซี่ยนฟังอย่างตะกุกตะกัก “…หากไม่ใช่ทางสายหลัก จะกว้างและราบเรียบขนาดนี้ได้อย่างไร”
“รอบๆ มีผู้คนมากหรือไม่?” เจียงเซี่ยนถาม
หลิวตงเยว่กะพริบตาปริบๆ และมองเจียงเซี่ยนใบหน้าน่าเวทนามาก “ข้า…ข้าก็ไม่กล้ามองมากนักขอรับ!”
เจียงเซี่ยนโกรธขึ้นมาทันที และเอ่ยว่า “เจ้าตั้งใจหน่อยไม่ได้หรือ!”
หลิวตงเยว่ก้มหน้า ปิดปากเงียบ
เพียงแค่เขาคิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเฉาไทเฮา เขาก็รู้สึกเหน็บหนาวแล้ว
หลิวตงเยว่รีบบอกสิ่งที่ตนเองคาดเดากับเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนเหมือนไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ใครก็มีความเป็นไปได้ที่จะสนับสนุนให้หลี่เชียนลักพาตัวนางทั้งนั้น แต่เฉาไทเฮานั้น… เป็นไปไม่ได้
หากหลี่เชียนแต่งงานกับนาง ก็เท่ากับเกี่ยวดองกับตระกูลเจียง ด้วยการให้ความสำคัญที่ตระกูลเจียงมีต่อนาง และกำลังที่แท้จริงของตระกูลเจียง ไม่ช้าก็เร็วหลี่เชียนก็ต้องยอมจำนน หากทั้งสองตระกูลเพียงแค่อยากรักษาความรักใคร่กลมเกลียวแบบผิวเผินนี้เอาไว้ มีการแต่งงานของไป๋ซู่กับเฉาเซวียนก็เพียงพอแล้ว
ทว่านางจะมีหน้าไปบอกหลิวตงเยว่ได้อย่างไรว่าหลี่เชียนอยากได้ตัวนาง?
เจียงเซี่ยนทำได้เพียงเอ่ยอย่างอ้ำๆ อึ้งๆ ว่า “ต้องไม่ใช่เฉาไทเฮาอย่างแน่นอน หลี่เชียนเป็นคนของเฉาไทเฮา ข้าอยู่ในกำมือของหลี่เชียน ตระกูลเจียงกับไทฮองไทเฮาจะสงสัยเฉาไทเฮาเป็นคนแรก นางไม่มีทางทำเรื่องโง่แบบนั้นหรอก
