”
“เช่นนั้นหลี่เชียนคิดจะทำอะไรกันแน่?” หลิวตงเยว่กุมศีรษะ และเอ่ยว่า “เขาลักพาตัวท่านแล้วจะทำอะไรได้? ใช้ท่านข่มขู่เจิ้นกั๋วกง? ต่อไปเขายังจะยืนอยู่ในราชสำนักได้หรือ…” พอเอ่ยถึงตรงนี้ จู่ๆ หลิวตงเยว่ก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าฉายแววตื่นตระหนก และเอ่ยอย่างรีบร้อนว่า “ท่านหญิง พวกเขาไม่ปิดบังต่อหน้าพวกเราแม้แต่นิดเดียว หรือว่าพวกเขาคิดจะฆ่าปิดปากอย่างนั้นหรือ?”
พวกเขาไม่มีทางขังท่านหญิงเจียหนานไว้ได้ตลอดไป หากเจรจาเงื่อนไขกันเสร็จสิ้นแล้วก็ควรจะปล่อยท่านหญิงกลับไป แต่เห็นพวกเขาทำอะไรเปิดเผย และไม่คิดที่จะปิดบังแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าไม่กลัวท่านหญิงเจียหนานกับเขาเห็น ซึ่งก็หมายความว่า พวกเขาไม่กลัวจวนเจิ้นกั๋วกงรู้ ไม่กลัวฮ่องเต้รู้ และไม่กลัวไทฮองไทเฮารู้
คนแบบไหนที่จะรักษาความลับได้
นั่นก็คือคนตายที่ไม่มีทางเอ่ยปากพูดแล้ว!
หลี่เชียนคิดจะฆ่าท่านหญิงเจียหนานกับเขาหลังจากไปถึงจุดหมายแล้ว…
เป็นครั้งแรกที่หลิวตงเยว่รู้สึกว่าความตายอยู่ใกล้ตัวขนาดนี้
เขาอดที่จะตัวสั่นไม่ได้ จนฟันกระทบกันกึกกึก
เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าหลิวตงเยว่ขี้ขลาดมาก และเอ่ยว่า “เจ้ากลัวอะไรเล่า? หลี่เชียนไม่มีทางฆ่าพวกเราหรอก”
ท่านหญิงใช้คำว่า ‘ไม่มีทาง’ ไม่ใช่ ‘ไม่กล้า’
นางแน่ใจขนาดนี้ได้อย่างไร
หลิวตงเยว่ยังอยากพูดอะไรบางอย่าง หลี่เชียนก็ถามพวกเขาผ่านม่านว่า “ท่านหญิง ข้างหน้ามีหมู่บ้านเล็กๆ อยู่แห่งหนึ
