หลิวตงเยว่ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว จึงอดที่จะเตือนเจียงเซี่ยนไม่ได้ว่า “ท่านหญิง วางใจเถอะ ข้าจะไม่ทำงานของท่านพัง งานที่ท่านมอบให้ข้า ข้าจะทำให้ได้อย่างแน่นอน แต่หลี่เชียนนั่นไม่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ท่านเคยปล่อยเขาไปแล้ว เขากลับคิดทำร้ายท่าน เขาต้องไม่มีจุดจบที่ดีอย่างแน่นอน! เวลานี้ท่านสูญเสียอำนาจ ก็ไม่จำเป็นต้องลดตัวลงมาทะเลาะกับคนพวกนี้ มีเรื่องอะไรทนสักหน่อยก็ผ่านไปแล้ว ไว้ได้เจอซื่อจื่อ ได้เจอไทฮองไทเฮาแล้ว เขาก็จะได้รับบทเรียน…”
ไม่มีจุดจบที่ดี!
นี่มันเรื่องอะไรกันล่ะ!
ทว่าคำพูดของหลิวตงเยว่ก็เตือนเจียงเซี่ยนเช่นกัน
เมื่อครู่นางมัวแต่โกรธ จึงไม่เคยคิดเลยว่าหลี่เชียนจะจัดการปัญหาที่ตกค้างอยู่ในภายหลังอย่างไร
หากเจียงลวี่กับจ้าวเซี่ยวตามมา เขายังคิดจะลงมือกับพวกเขาจริงๆ อย่างนั้นหรือ? แล้วถึงเวลานั้นนางจะทำอย่างไร?
หากเขาลักพาตัวนางไปถึงซานซีจริง ตระกูลเจียงกับไทฮองไทเฮาต่างก็ไม่มีทางที่จะปล่อยไปแบบนี้ แล้วเขาคิดจะทำอย่างไร?
เขาไม่กลัวถูกฮ่องเต้ออกราชโองการริบทรัพย์และสังหารทั้งตระกูลหรือ?
ทำไมเขาตอนอายุสิบแปดถึงได้กวนบาทาขนาดนี้!
ไม่ถูก
ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว เขาก็อายุสิบเก้าแล้ว
ชาติก่อนเขาได้รับความไว้วางใจจากฉีเซิ่งแม่ทัพต้าถงผู้บังคับบัญชาของเขา จนถึงขนาดทำให้ลุงของนางแนะนำให้เขาเป็นแม่ทัพต้าถงได้อย่างไร
ต้องรู้ว่า ต้าถง เมืองเซวียน และเมืองจี้เป็นสวนหลังบ้านของตระกูลเจียงมาตลอด
