อวิ๋นหลินนึกถึงหลิวตงเยว่ที่ตลอดทางมานี้แม้จะทั้งรู้สึกไม่ดีและหวาดกลัวแต่กลับไม่พูดอะไรแม้แต่นิดเดียว ให้เขาอยู่กับท่านหญิงเจียหนานเพียงลำพังแบบนี้ อวิ๋นหลินก็กังวลเล็กน้อย จึงเอ่ยว่า “ท่านว่าต้องสั่งหลิวตงเยว่สักหน่อยหรือไม่?”
เขาจะได้ไม่เสนอความเห็นต่อหน้าท่านหญิงเจียหนาน
เวลานี้ความสัมพันธ์ของหลี่เชียนกับท่านหญิงเจียหนานตึงเครียดพอแล้ว หากมีคนพูดอะไรอีก ก็ไม่มีใครกล้ารับประกันว่าท่านหญิงเจียหนานจะเกลียดหลี่เชียนหรือไม่
ถึงเวลานั้นต่อให้ชิงตัวมาแล้วอย่างไร?
หลี่เชียนยังสามารถบังคับให้ท่านหญิงเจียหนานติดตามเขาได้อย่างนั้นหรือ?
อย่างมากที่สุดก็ทำได้เพียงกักตัวไว้ข้างกายเช่นนี้
“ไม่อย่างนั้น” อวิ๋นหลินพึมพำ “ท่านก็แกล้งให้ท่านหญิงเจียหนานเห็นแผลของท่านโดยบังเอิญ! ผู้หญิงใจอ่อนกันทั้งนั้น”
หลี่เชียนส่ายหน้า และเอ่ยว่า “ข้าเคยหลอกนางครั้งหนึ่งแล้ว ไม่อยากไปหลอกนางอีก แล้วนางก็ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาที่ข้าเปิดแผลให้ดูและยอมรับผิดแล้วนางจะให้อภัยข้าได้ทันทีเช่นกัน ส่วนหลิวตงเยว่นั้น เขาได้รับความไว้วางใจจากท่านหญิงเจียหนาน ก็ไม่ใช่คนโง่ เรื่องใดควรพูด เรื่องใดไม่ควรพูด เขารู้ดีกว่าข้าและเจ้า ยิ่งกว่านั้นต่อให้เขาอยากใส่ร้ายข้าต่อหน้าท่านหญิงเจียหนานก็ไม่มีอะไรน่ากลัวเช่นกัน สิ่งที่ข้าเคยทำ ข้าจะไม่ปฏิเสธ ในเมื่อข้ากล้ายอมรับ ข้าก็ไม่กลัวคนอื่นวิจารณ์!”
เขาตัดสินใจลักพาตัวคน ก็รู้ว่าตนเองจะ
