ทุกคนต่างเงียบไม่พูดไม่จา
เม็ดเหงื่อผุดพรายออกมาบนหลังของเติ้งเฉิงลู่
มิน่าเล่าเมื่อครู่เฉาเซวียนกับคุณหนูไป๋ซู่ถึงได้แปลกๆ ที่แท้ตอนนั้นพวกเขาก็สงสัยแล้วว่าฮ่องเต้เป็นคนลักพาตัวท่านหญิงเจียหนานไป ดังนั้นคุณหนูไป๋ซู่จึงกลัวว่าคนรับใช้ข้างกายท่านหญิงเจียหนานจะถูกฆ่าปิดปาก และกำลังขอร้องเฉาเซวียน แต่เฉาเซวียนกลับให้คุณหนูไป๋ซู่เรียกคนรับใช้ข้างกายท่านหญิงเจียหนานไปรวมกันให้หมด แถมยังบอกว่า ‘สิ่งที่ควรเกิดก็เกิดขึ้นแล้ว’…
คนเหล่านั้นคงจะถูกฮ่องเต้สั่งให้ฆ่าตัวตายจริงๆ กระมัง?
แม้เติ้งเฉิงลู่จะมาจากตระกูลขุนนางที่มีความดีความชอบและชนชั้นสูง แต่จำนวนคนในตระกูลกลับไม่มากนัก และใช้ชีวิตอย่างรักใคร่กลมเกลียวกันมาก เรื่องพวกนี้เขาเพียงแต่เคยได้ยิน ทว่ายังไม่เคยเจอมาก่อน
เขาอดที่จะเอ่ยอย่างหวาดกลัวจนตัวสั่นไม่ได้ว่า “ในเมื่อเพียงแค่สงสัย ข้าว่าคิดหาทางสืบเรื่องนี้ให้ชัดเจนว่าฝ่าบาทเป็นคนทำหรือเปล่าอย่างเร็วที่สุดจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นหากข่าวแพร่งพรายออกไป ท่านหญิงเจียหนานก็จำเป็นต้องแต่งงานกับฝ่าบาทแล้ว…”
เติ้งเฉิงลู่เอ่ยพลางมองจ้าวเซี่ยวครั้งหนึ่ง
ข้างกายท่านหญิงเจียหนานมีคนมากมายที่รับใช้นางมาตั้งแต่เด็ก หากเกิดเรื่องขึ้นกับคนเหล่านี้ ท่านหญิงเจียหนานจะต้องเสียใจมากอย่างแน่นอน
เขาอยากช่วยคนเหล่านี้…หากคนที่ลักพาตัวท่านหญิงเจียหนานไปคือฮ่องเต้ เช่นนั้นท่านหญิงเจียหนานก็เป็นคนที่จะเป็นฮองเฮา
