แต่ใครจะรู้ว่าเจียงเซี่ยนกลับให้หลิวตงเยว่พาพวกเขากลับไปก่อน หลิวตงเยว่ไม่วางใจ จึงไปหาคนเดียว และหลังจากนั้นก็ไม่เห็นหลิวตงเยว่กับเจียงเซี่ยนอีกเลย
พวกเขายังคิดว่าเจียงเซี่ยนกับหลิวตงเยว่ไปทำอะไรแล้ว
หากไม่ใช่ว่าถึงเวลาอาหารเย็นแล้วไป๋ซู่มาก่อน เจียงลวี่ก็ยังไม่รู้
ตอนนี้ดูเหมือนเรื่องราวจะไม่ได้ง่ายขนาดนั้น
เจียลวี่เอ่ยทันทีว่า “ไป พวกเราลองไปดูกัน!”
จ้าวเซี่ยวพยักหน้า
ทั้งสองคนออกจากโถงบุปผา
เติ้งเฉิงลู่คิดแล้วก็ตามไป “ข้าไปกับพวกเจ้าด้วย!”
“เจ้าไปแล้วก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี” เจียงลวี่ไม่ชอบที่เติ้งเฉิงลู่อ่อนแอ และเอ่ยว่า “เจ้ารออยู่ในห้องดีกว่า หากอาจ้านกับจินเซียวพบอะไรและกลับมา เจ้าก็รู้ว่าจะหาข้าได้ที่ไหน!”
เติ้งเฉิงลู่รู้ว่าทุกคนต่างคิดว่าเขาเป็นบัณฑิตที่ไร้ประโยชน์ เขาเองก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน ทว่าเวลานี้ถูกเจียงลวี่ปฏิเสธทางอ้อมแบบนี้ เขาก็ยังเสียใจมากอยู่ดี
“อือ!” เขาหยุดฝีเท้า และมองเงาร่างของจ้าวเซี่ยวกับเจียงลวี่หายไปท่ามกลางป่าไม้
“เติ้งซื่อจื่อ เติ้งซื่อจื่อ!” เสียงตะโกนเรียกของเฉาเซวียนดังมาจากที่ไม่ไกลนัก
“ข้าอยู่นี่!” เติ้งเฉิงลู่รีบตอบเสียงดัง และวิ่งเหยาะๆ ไปที่โถงบุปผา
ในโถงบุปผาไม่ได้มีเพียงเฉาเซวียน แต่ยังมีไป๋ซู่ด้วย
ทั้งสองคนต่างสีหน้าไม่ค่อยดีนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเฉาเซวียน เขาถามเติ้งเฉิงลู่ “เจียงลวี่ไปไหนแล้ว?”
เติ้งเฉิงลู่รีบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคร
