แน่นอนว่าหลี่เชียนรู้ว่าเจียงเซี่ยนพูดจาเชื่อถือได้
แต่เวลานี้เขากลับหวาดกลัวพฤติกรรมแบบนี้ของนางอยู่ลึกๆ เพราะเจียงเซี่ยนไม่เพียงแต่เป็นหนึ่งในสตรีที่ฐานะสูงศักดิ์ที่สุดในราชวงศ์ปัจจุบัน ทว่ายังมีจวนเจิ้นกั๋วกงกับไทฮองไทเฮายืนอยู่เบื้องหลังนางด้วย นางเป็นคนที่มีสิทธิพูด ดังนั้นคำสัญญาของนางก็จะกลายเป็นความจริง
เช่นเดียวกับเรื่องในครั้งนี้
หากเจียงเซี่ยนตกลงไปซานซีกับเขา ต่อให้เจียงเจิ้นหยวนมาด้วยตนเอง นางก็จะไปซานซีกับเขาอยู่ดี ตรงกันข้าม หากนางไม่ตกลง ต่อให้เขาคุกเข่าลงตรงหน้านาง นางก็จะไม่ไปกับเขาอยู่ดี
หลี่เชียนไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อแม้แต่นิดเดียว
เขาต้องการให้เจียงเซี่ยนกลับซานซีกับเขา เป็นภรรยาของเขา มารดาของลูกเขา ส่วนเรื่องอื่นก็ไม่จำเป็นต้องเอ่ยแล้ว
“ข้ารู้! ข้ารู้!” เขาโอบนางไว้ในอ้อมแขน และปลอบนางด้วยเสียงนุ่มนวลต่อ “พวกเราไม่คุยเรื่องพวกนี้ได้หรือไม่? เจ้าเหนื่อยแล้ว ก็นอนสักพัก ไว้เจ้าตื่นมาก็หายแล้ว…ข้ายังเอาขนมข้าวที่เจ้าชอบมาด้วย ใส่น้ำตาลแค่นิดหน่อย แล้วก็เอาน้ำหอมกุหลาบมาด้วย หากเจ้ารู้สึกว่าไม่ค่อยอยากอาหาร พวกเรายังสามารถราดน้ำหอมกุหลาบได้นิดหน่อยด้วย…”
ตื่นมาก็หายแล้ว!
แถมยังเอาขนมข้าวที่นางชอบกินมาด้วย!
เขาคิดว่าเขากำลังหลอกเด็กอยู่หรือ?!
เจียงเซี่ยนผิดหวังอย่างถึงที่สุด
ก็เหมือนกับหลายวันหลายคืนในอดีต เวลาที่หลี่เชียนปฏิเสธที่จะคุยเรื่องนั้นกับนางต่อ เขาก็จะเ
