มีสิทธิอะไร?!
หลังจากที่เขาหลอกนาง เห็นนางเป็นสิ่งต่ำต้อยจนไม่คุ้มที่จะให้ความสนใจ และรู้ว่าต่อหน้าผลประโยชน์ของนางกับตระกูล เขาจะเห็นผลประโยชน์ของตระกูลมาก่อนเสมอแล้ว นางยังต้องแต่งงานกับเขาอีก!
นี่ไม่ใช่เรื่องตลกหรือ?
เจียงเซี่ยนยิ้มเยาะ
หัวใจที่ลนลานก็ถูกแช่แข็งจนเป็นน้ำแข็งอันเย็นยะเยือกในชั่วพริบตา
นางผลักหลี่เชียนออก “ข้าจะกลับวัง!” นางเอ่ยพลางไปเลิกม่านรถขึ้น
หลี่เชียนไม่ห้าม
รถม้าแล่นอยู่ในเส้นทางที่ก่อด้วยอิฐและหิน ท้องฟ้าที่มืดครึ้มในยามเย็นปกคลุมอยู่รอบด้าน ทั้งสองฝั่งล้วนเป็นไร่พืชทางการเกษตร ควันหนาจากปล่องไฟของบ้านเกษตรกรที่อยู่ไกลๆ ลอยขึ้นสู่อากาศ และปกคลุมเหนือหมู่บ้านที่ไม่เล็กไม่ใหญ่เหมือนหมอก
เจียงเซี่ยนรู้สึกตกใจ และหันกลับไปซักถามหลี่เชียน “นี่พวกเราอยู่ที่ไหน?”
ต่อให้นางไม่มีความรู้ทั่วไปแค่ไหน ก็รู้ว่านี่ไม่ใช่ทั้งทางกลับเมืองหลวง แล้วก็ไม่ใช่ทางกลับหมู่บ้านเช่นกัน
“พวกเรากำลังจะไปซานซี!” หลี่เชียนเอ่ยพลางรั้งนางกลับมาในรถม้า
ใบหน้าของเขาซ่อนอยู่ในรถม้าที่มืด จึงเห็นสีหน้าไม่ชัด ทว่านัยน์ตาที่สดใสกลับเปล่งประกายระยิบระยับ ราวกับดาวที่ส่องแสงระยิบระยับที่สุดในท้องฟ้ายามราตรี แล้วก็เหมือนเสือดาวที่ล่าเหยื่อในความมืด
เจียงเซี่ยนรู้สึกถึงอันตรายได้ด้วยสัญชาตญาณ
“ไม่ ไม่ ไม่” นางกระโจนไปทางม่านรถ “ข้าจะกลับวัง! ข้าไม่อยากไปซานซีกับเจ้า! ข้าจะกลับบ้าน…”
“เป่าหนิง!”
