ซวียนจะตกใจมาก คิดไม่ถึงว่าเฉาเซวียนไม่เพียงแต่ไม่เผยสีหน้าแปลกใจออกมา ทว่ายังเหมือนจะแอบโล่งอกด้วย
เฉาเซวียนมองจินเซียวครั้งหนึ่ง และเอ่ยว่า “จ้าวเซี่ยวก็พบแล้วเหมือนกัน เจียงซื่อจื่อไปที่ประตูเล็กตรงมุมกำแพงกับพวกเขาแล้ว พวกเจ้าไม่เจอกันหรือ?”
“ไม่เจอ!” หวังจ้านอึ้งไปเล็กน้อย และเอ่ยว่า “พวกเราตามรอยล้อรถนั้นไปตลอด แต่พอถึงตีนเขา รอยล้อรถนั้นกลับหายไป พวกเราไม่กล้าตามไปไกล และคิดว่าควรกลับมาปรึกษาเรื่องนี้กับอาลวี่ดีกว่า…จึงเข้ามาทางประตูหลัก เพื่อประหยัดเวลา…”
เฉาเซวียนเอ่ยทันทีว่า “เช่นนั้นพวกเราไปดูกันเถอะ”
หวังจ้านกับจินเซียวพยักหน้า แล้วทั้งสามคนก็ไปที่ประตูเล็กตรงมุมกำแพงที่หลี่เชียนรับเจียงเซี่ยนไปด้วยกัน
พวกเขาไม่เห็นเจียงลวี่กับจ้าวเซี่ยว แต่กลับเจอคนที่เจียงลวี่ทิ้งไว้ที่นี่
ที่แท้เจียงลวี่กับจ้าวเซี่ยวก็ตามรอยล้อรถนั้นไปเหมือนกัน
หวังจ้านให้คนไปพาเจียงลวี่กับจ้าวเซี่ยวกลับมา
เติ้งเฉิงลู่ก็ไม่รู้ว่ามาหาได้อย่างไรเช่นกัน
ทุกคนจึงยืนคุยสิ่งที่แต่ละคนค้นพบตรงนั้น
เติ้งเฉิงลู่ฟังอยู่ข้างๆ
เรื่องราวไม่มีอะไรจะชัดเจนไปกว่านี้อีกแล้ว
เจียงเซี่ยนไม่อยู่ที่หมู่บ้านแล้ว
ในขณะเดียวกันคนที่หายตัวไปยังมีขันทีหลิวตงเยว่ด้วย
ใครกันที่สามารถลักพาตัวคนไปจากหมู่บ้านได้อย่างเงียบเชียบ?
อย่างน้อยคนที่ลักพาตัวเจียงเซี่ยนไปนี้ก็เป็นคนที่เจียงเซี่ยนรู้จัก ไม่อย่างนั้นพอเขาปรากฏตัวเจียงเซี่ยน
