้าของเจียงลวี่เหมือนอสูร เขาถามพ่อบ้านของหมู่บ้านอย่างไม่สบอารมณ์และเย็นยะเยือก “ยังหานางไม่พบหรือ?”
“ยังขอรับ!” พ่อบ้านเหงื่อตกเต็มศีรษะ สีหน้าของเขาแย่กว่าเจียงลวี่เสียอีก “หาทุกที่แล้ว ไม่มีเบาะแสแม้แต่นิดเดียว ประตูข้างทุกแห่งล้วนยังอยู่ดี ของในห้องครัวก็ไม่หายเช่นกัน นอกจากท่านหญิงกับขันทีคนนั้นแล้ว คนอื่นต่างอยู่ในหมู่บ้าน…”
เจียงลวี่กวาดภาชนะบนโต๊ะชาใกล้มือทั้งหมดลงไปบนพื้น “ใครถามเจ้าเรื่องพวกนี้? ข้าให้เจ้าไปสืบว่าตอนบ่ายมีใครเห็นอะไรผิดปกติหรือไม่! ข้าไม่รู้อย่างนั้นหรือว่านอกจากท่านหญิงกับหลิวตงเยว่แล้ว คนอื่นต่างอยู่ที่นี่?”
เศษเครื่องเคลือบของถ้วยชาที่แตกละเอียดกระเด็นขึ้นมาบาดแก้มของพ่อบ้าน เลือดซึมออกมาเล็กน้อย เขายืนอย่างแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น และไม่กล้าเปลี่ยนสีหน้าแม้แต่นิดเดียว
ท่านหญิงเจียหนานหายตัวไปในหมู่บ้าน ไม่ว่าจะหาเจอหรือไม่ เขาก็มีชีวิตอยู่ไม่ได้แล้ว
ตอนนี้เขาแค่อยากทำตามคนเหล่านี้ รับผิดชอบความผิดเพียงคนเดียว ไม่ต้องให้เดือดร้อนไปถึงคนในครอบครัว
————————–
