ฮวางจัดตั้งโรงทาน เตรียมทำบุญเผื่อแผ่ แล้วยังถือโอกาสคัดเลือกบ่าวไพร่จากหมู่ชาวบ้านราวกับเลือกสัตว์เลี้ยง
สิ่งที่พวกเขาเฝ้ารอกลับมิใช่ผู้รับบุญ
แต่เป็นฝูงตั๊กแตน!
และชะรอยในห้วงเวลาเดียวกันนั้น กองทหารรักษาเมืองไคฮวางทั้งสิ้นก็ถูกเจ้าเมือง “อู่ฉางคง” ส่งออกไปตามล่ามารสวรรค์นอกแดนแล้ว ทำให้ทั้งเมืองจึงว่างเปล่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ฆ่า! ฆ่า…ใช่, เช่นนี้แหละ, นี่จึงจะเป็นพวกเจ้า!”
“มา ข้าจะช่วยให้พวกเจ้าฆ่าได้สะใจกว่านี้!”
ลวี่หยางโปรยไข่แมลงกลืนปราณลงอย่างไม่ลังเล มิใช่เพียงแก่ชาวบ้าน เพราะดาวลิขิตชั้นล่างในโลกนี้มีมากมายยิ่ง แทบมากกว่าไข่แมลงเสียอีก
ความระส่ำระสายเริ่มแผ่ขยายอย่างรวดเร็ว
ต่อจากนั้น ลวี่หยางก็เริ่มกระจายไข่แมลงกลืนปราณกับเคล็ดสะสมปราณไปยังแถบชายแดนของแดนหมื่นยุทธ จุดประกายเปลวเพลิงเช่นเดียวกันในแต่ละพื้นที่
และย่อมเป็นไปตามนั้น ในฐานะต้นตอของเหตุวุ่นวายทั้งมวล ลวี่หยางกลับมิได้รับโทษใดแม้แต่น้อย
เพราะตั้งแต่ต้นจนจบ ผู้ที่ดูดกลืนพลังล้วนเป็นชาวพื้นถิ่นแห่งแดนหมื่นยุทธ และการที่พวกเขาดูดกลืนพลังนั้น สำหรับโลกทับซ้อนแห่งนี้ก็ไม่ต่างจากมือซ้ายเทให้มือขวาเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น โลกทับซ้อนแห่งแดนหมื่นยุทธยังลอบโลภหมาย “พลังเส้นชีพแห่งพิภพ” ในมือของลวี่หยางอยู่ ต่อให้เขาทำสิ่งใด ตราบเท่าที่ไม่ลงมือดูดกลืนเอง แล้วคอยหยิบพลังเส้นชีพแห่งพิภพออกมาเลี้ยงโลกนี้บ้างเป็นระยะ โ
