หลี่เชียนไม่ปฏิเสธ และยอมรับต่อหน้านางอย่างเยือกเย็นมาก “แม้กำลังทหารจะน้อยไปหน่อย แต่คนที่สามารถรับภารกิจคนเดียวได้มีเยอะมาก ข้าให้ท่านพ่อส่งสาส์นไปหาไทเฮาแล้ว ขอให้นางคิดหาทางทำให้ฝ่าบาทอนุญาตให้พวกเราจัดตั้งกองกำลังติดอาวุธ แต่ความเป็นไปได้ที่จะสำเร็จนั้นก็มีไม่ค่อยมากนัก ข้างๆ พวกเรามีเมืองที่สำคัญอยู่ติดกันหลายเมืองอย่างเมืองเซวียน ต้าถง อวี๋หลิน และด่านซานไห่ เวลาที่ชนกลุ่มน้อยทางเหนือมารุกราน พวกเขาก็ยกทัพไปต่อต้านเอง กองบัญชาการซานซีรูปร่างเหมือนซี่โครงไก่ ข้าค้นหนังสือประวัติศาสตร์แล้ว ดูเหมือนจะมีอยู่ปีหนึ่งที่มีขุนนางใหญ่เสนอให้ยกเลิกด้วย…”
ทว่าจวบจนถึงตอนที่นางเป็นไทเฮาก็ไม่ได้ยกเลิก
สาเหตุหลักเป็นเพราะสำนักราชเลขาธิการคิดว่าสามารถตรึงกำลังทหารของเมืองที่ตั้งอยู่ในจุดยุทธศาสตร์อย่างเมืองเซวียนกับต้าถงได้ และส่งผลให้เกิดการควบคุมสมดุล
หลี่เชียนกลุ้มใจเรื่องนี้อย่างนั้นหรือ?
เจียงเซี่ยนคิดแล้วก็เอ่ยว่า “พวกเจ้าเปลี่ยนวิธีการก็ได้นี่นา!”
หลี่เชียนทำหน้าประหลาดใจ และมองนางอย่างเงียบๆ ครู่หนึ่ง ถึงจะเอ่ยว่า “เจ้ามีความคิดอะไรดีๆ?”
เจียงเซี่ยนได้ยินก็ไม่สบอารมณ์ สีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย และเอ่ยว่า “นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร? ไม่เชื่อข้าหรือ?”
“ไม่ใช่ ไม่ใช่” หลี่เชียนแปลกใจ และรีบเอ่ยว่า “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าก็กำลังร้อนใจเรื่องนี้อยู่ไม่ใช่หรือ กุนซือหลายคนรวมหัวกันย
