่มชาที่พวกหญิงชราชอบดื่ม?
เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “ข้าเกลียดการดื่มลิ่วอันกวาเพี่ยนที่สุด!”
ในเสียงมีความเอาแต่ใจที่แม้แต่ตัวนางเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ
หลี่เชียนได้ยินแล้วก็เพียงแค่เงยหน้ามองนางและยิ้มอย่างอารมณ์ดี พลางอธิบายเสียงเบาว่า “เจ้าร่างกายอ่อนแอ ทนทรมานไม่ไหว ดื่มลิ่วอันกวาเพี่ยนก่อน” เขาคิดแล้วก็เอ่ยอีกว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าชอบดื่มต้าหงเผา ข้าก็มีเหมือนกัน นานๆ ดื่มทียังพอได้ แต่ดื่มบ่อยไม่ได้”
เหมือนเขาเป็นอะไรกับนาง จุ้นจ้านมากจริงๆ!
เขาคุยกับนางอย่างนอบน้อมแบบนี้ เจียงเซี่ยนกลับไม่อาจหงุดหงิดเขาได้ ทว่าอย่างไรก็รู้สึกว่ายอมไม่ได้อยู่ดี จึงเอ่ยว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าชอบดื่มต้าหงเผา?”
หลี่เชียนยิ้มและเอ่ยว่า “หากอยากรู้ก็ย่อมรู้ได้”
มากกว่านี้…อย่างไรเขาก็ไม่ยอมบอก
เจียงเซี่ยนท้อแท้ และเอ่ยว่า “หากข้ารู้ว่าใครนินทาข้าลับหลัง คอยดูเถอะข้าจะถลกหนังเขา!”
หลี่เชียนเพียงแค่ยิ้ม
รอยยิ้มนั้นแลดูทั้งหลงใหลและโอบอ้อมอารี แถมยังเจือความสุขเล็กน้อย เจียงเซี่ยนเห็นแล้วก็หน้าแดง จึงรีบเบือนหน้าไปทางอื่น และเอ่ยว่า “เจ้ามาหาข้ามีธุระอะไรกันแน่?” นางพูดไปก็นึกถึงคนเหล่านั้นที่เห็นเมื่อครู่ แต่ละคนต่างดูเฉลียวฉลาด มีฝีมือ และมีความคิดเป็นของตนเอง ไม่เหมือนคนทั่วไปสักนิด ยิ่งกว่านั้นยังมีอวิ๋นหลินแม่ทัพใหญ่อันดับหนึ่งที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชาของเขาติดตามอยู่ด้วย…จะมีใครพาคนกลุ่มนี้เดิ
