หลี่เชียนเห็นเจียงเซี่ยนหน้าตาหงุดหงิด ไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกผิด กลับยิ้มด้วยสายตาอบอุ่น เขามองไปรอบๆ ครู่หนึ่ง เหมือนจะยืนยันให้แน่ใจว่าไม่มีใครเห็นพวกเขา และปลอดภัย แล้วถึงเอ่ยเสียงเบาว่า “ที่นี่ไม่ใช่สถานที่คุย รถม้าของข้าอยู่นอกหมู่บ้าน พวกเราไปคุยกันบนรถม้า”
ก็จริง
หากเขาถูกเจียงลวี่พบเข้า ไม่เอาชีวิตเขาก็ต้องให้เขาหนังหลุดสักชั้น
และที่สำคัญที่สุดคือ มันจะทำลายภาพลักษณ์ที่นางวางไว้ให้ตระกูลหลี่…ในสายตาคนนอก ตระกูลหลี่เป็นพรรคที่ปกป้องไทเฮา และเป็นปฏิปักษ์กับตระกูลเจียง
หลี่เชียนมาพบนางเพียงลำพังสุดท้ายจะเกิดอะไรขึ้น?
เจียงเซี่ยนเพิ่งเห็นว่าหลี่เชียนสวมชุดผู้ชายที่เป็นเสื้อและกางเกงผ้าเนื้อหยาบไม่มีลายสีเข้มที่สะดวกต่อการปีนป่ายมากอยู่
นางรีบเอ่ยว่า “เช่นนั้นก็รีบไป!”
นางเอ่ยพลางรีบเดินนำหน้าหลี่เชียน
ทว่าเดินไปได้สองก้าว นางก็รู้สึกผิดปกติ
นางจะรู้ได้อย่างไรว่ารถม้าของเขาจอดอยู่ที่ไหน…
เจียงเซี่ยนอดที่จะหันกลับมาเร่งหลี่เชียนไม่ได้ “เจ้าก็เร็วหน่อยไม่ได้หรือ? ข้ามาที่นี่เป็นครั้งแรก ไม่รู้ว่าจะออกไปอย่างไรด้วยซ้ำ”
หลี่เชียนยิ้มออกมา
แววตาสดใส และยิ้มจนสว่างไสวกว่าแสงแดดในตอนเที่ยงเสียอีก
“เจ้าตามข้ามา!” เขายิ้มพลางเดินเฉียดผ่านไหล่นางไป และพานางเดินออกไปข้างนอก เดินไปไม่กี่ก้าวก็ยังหันกลับมาดูให้แน่ใจว่านางตามมาหรือเปล่า
เจียงเซี่ยนตีหน้าขรึม ยืดหลังตรง และไปตามทางเดินแคบที่หญ้
