ทุกคนเดินไปข้างหน้าตลอดทาง พอออกจากป่าก็เห็นนาข้าวผืนหนึ่ง แต่เพราะอากาศจึงยังไม่ได้เริ่มการเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิ เห็นเพียงนาที่ไถดินไว้แล้ว ไม่เห็นพืชที่ปลูกทางการเกษตร และไกลออกไปนั้นก็เป็นป่าอีกผืน ซึ่งยังมองเห็นด้วยว่าถัดจากป่าไปเป็นคลองสายหนึ่ง
เจียงเซี่ยนนึกถึงการตกปลาที่จินเซียวเอ่ย
นางยิ้มและเอ่ยอย่างสนใจว่า “พวกเราไปดูกันเถอะ!”
หลิวตงเยว่รีบเดินเข้าไปยื่นมือให้เจียงเซี่ยนเกาะแขนของเขาเดินไปตามขอบคันดินอย่างระมัดระวังมาก
คลองกว้างเพียงหนึ่งจั้งกว่า ทว่ากลับใสแจ๋วจนสามารถมองเห็นหินไข่ห่านที่ปูอยู่ก้นคลองได้ สีน้ำตาล เหลือง เขียว ขาว แดง หลากสีสัน สวยงามมาก ริมฝั่งแม่น้ำก่อด้วยหินสีเทาก้อนใหญ่ สูงต่ำไม่เท่ากันดุจเกลียวคลื่น แถมยังมีศาลาที่ค่อนข้างใหญ่หลังหนึ่งอยู่ตรงต้นน้ำไม่ไกลนัก พื้นศาลาปูด้วยหินสีเทา ชักนำกระแสน้ำให้ไหลผ่าน โดยวางเป็นรูปแบบการละเล่นดื่มเหล้าจากจอกที่ไหลมาตามกระแสน้ำที่คดเคี้ยว[1]
นี่ก็ปลอมไปหน่อย
เจียงเซี่ยนอดที่จะถอนหายใจไม่ได้
หลิวตงเยว่รีบเอ่ยว่า “ถึงอย่างไรก็มาจากตระกูลพ่อค้า จึงมีความรู้ไม่มากนัก ท่านหญิงไม่จำเป็นต้องเสียดายแทนเจ้าของที่นี่ หากท่านหญิงรู้สึกสนใจ ถึงเวลานั้นข้าจะสั่งให้พวกช่างชักนำน้ำพุร้อนและทำให้หินที่ถูกน้ำซัดลงมาในร่องน้ำระหว่างหุบเขาวางเป็นรูปแบบการละเล่นดื่มเหล้าจากจอกที่ไหลมาตามกระแสน้ำที่คดเคี้ยวเหมือนกัน”
ทุกคนดื่มเหล้าและแต่
