เจียงเซี่ยนทำเสียงไม่พอใจอย่างเย็นชา และเอ่ยว่า “ไม่มีจ้าวเซี่ยวข้าก็แต่งออกไปได้เหมือนกัน”
ส่วนชอบจ้าวเซี่ยวหรือไม่นั้น นางกลับไม่ตอบ
ดีที่ไป๋ซู่ถูกการตอบของเจียงเซี่ยนเบี่ยงเบนความสนใจไปแล้ว นางจึงไม่ได้สนใจการหลบเลี่ยงของเจียงเซี่ยน
ทั้งสองคนคุยเล่นกันตามใจชอบ จนกระทั่งทำความสะอาดและจัดบ้านเรียบร้อยแล้ว จึงไปงีบที่ห้องด้านในด้วยกันครู่หนึ่ง ตอนที่ตื่นขึ้นมาก็เกือบจะถึงเวลาอาหารเที่ยงแล้วพอดี
เจียงเซี่ยนเปลี่ยนเสื้อผ้า พลางถามไป่เจี๋ยที่ถือกระจกที่มีด้ามจับให้นาง “พวกคุณชายมาถึงกันหมดหรือยัง?”
ไป่เจี๋ยยิ้มอย่างอ่อนน้อมและตอบว่า “นอกจากซื่อจื่อชินเอินป๋อแล้ว คนอื่นต่างมาถึงกันครบแล้วเจ้าค่ะ กำลังนั่งดื่มชาอยู่ในห้องโถงด้านหน้า ได้ยินพวกพี่สาวที่รับใช้ในห้องโถงด้านหน้าบอกว่า ตอนบ่ายพวกคุณชายจะไปตกปลาในลำธารเล็กหลังเขา แถมยังบอกว่าในลำธารเล็กหลังเขามีปลาช่อนชนิดหนึ่ง เคยบันทึกไว้ในตำรายา ‘เปิ่นเฉ่ากังมู่’ ว่า กินแล้วสามารถบำรุงเลือดได้ คุณชายใหญ่บอกว่า อย่างไรก็ต้องตกกลับมาทำให้ท่านหญิงทั้งสองกินตอนเย็นหลายๆ ตัว ซื่อจื่ออันลู่โหวก็บอกว่าปลาพวกนี้ล้วนเป็นของปลอม…มีบันทึกในหนังสือว่า ปลาชนิดนี้อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านริมน้ำเจียงหนาน สภาพธรรมชาติและสภาพอากาศของเมืองหลวงไม่มีทางเลี้ยงมันได้ ปลาพวกนั้นจะต้องเป็นปลาที่เจ้าของหมู่บ้านเลี้ยงได้ประมาณหนึ่งก็ปล่อยลงในแม่น้ำแล้วรอให้แขกที่มาที่นี่
