ตกปลาเพื่อหาเงินอย่างแน่นอน เช่นนี้นอกจากจะหลอกคนได้แล้วก็ยังหาเงินได้ด้วย”
“แม่ทัพจินก็เอ่ยเช่นนี้เหมือนกัน”
“แถมยังบอกว่าหากอยากตกปลาจริงๆ เดินไปไกลหน่อยดีกว่า แล้วก็หาสระน้ำสักแห่งตามใจชอบ ต้องอร่อยกว่าปลาในลำธารเล็กหลังเขาอย่างแน่นอน”
“ยังมีคนเลี้ยงปลาจนโตแล้วปล่อยลงในลำธารเล็กให้คนตกปลาด้วยหรือ?” เจียงเซี่ยนเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก “เช่นนั้นยังมีความหมายอะไรล่ะ?”
ไป่เจี๋ยตอบไม่ได้ นางคิดนานมากและเอ่ยว่า “บางทีพวกคุณชายใหญ่อาจจะรู้สึกสนุก จึงอยากหาสถานที่คุยกันกระมังเจ้าคะ?”
นี่ก็เป็นไปได้เช่นกัน
เจียงเซี่ยนหยุดหัวข้อสนทนา นางรอให้ไป๋ซู่แต่งตัวเสร็จ แล้วทั้งสองคนก็ไปที่ห้องโถงด้วยกัน
ไหล่ของจ้าวเซี่ยวยังไม่หายดี เขาสวมเสื้อคลุมยาวลายว่านน้ำและลายน้ำสีม่วงอมแดง หน้าขาวเหมือนหยก ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสุภาพ เยือกเย็น สูงศักดิ์ และเย่อหยิ่ง สะดุดตากว่าจินเซียวเสียอีก
เจียงเซี่ยนถอนหายใจในใจ
มิน่าเล่าชาติก่อนจ้าวเซี่ยวถึงได้กลายเป็นคนที่มีอิทธิพลมากทั้งที่ไม่ได้มีอำนาจ
นางยิ้มและเข้าไปคารวะทุกคนพร้อมกับไป๋ซู่
สายตาของจ้าวเซี่ยวเหมือนเกาะติดกับเจียงเซี่ยนทันที นางเดินไปตรงไหน เขาก็ตามไปตรงนั้น
ทว่าเฉาเซวียนเห็นไป๋ซู่แล้วกลับไม่ค่อยสบายใจจึงเบือนหน้าไปทางอื่น เกรงว่าเขาคงเห็นไม่ชัดด้วยซ้ำว่าวันนี้ไป๋ซู่ใส่ชุดอะไร
เจียงลวี่อดที่จะยิ้มเล็กน้อยไม่ได้ และพาเจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่ไปยังโถงบุปผา
