เจียงเซี่ยนไปตำหนักของไทฮองไทเฮาอย่างจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ไทฮองไทเฮาได้ข่าวแล้ว และรู้ว่าไม่เพียงแต่เจียงลวี่ที่จะไป ทว่าหวังจ้านก็จะไปด้วย มีสองคนนี้อยู่ข้างกายเจียงเซี่ยน ไทฮองไทเฮาวางใจมาก นางยังกลัวว่าเจียงเซี่ยนจะไม่ไป จึงโน้มน้าวเจียงเซี่ยนว่า “ตอนที่ผู้หญิงยังไม่ออกเรือนนั้นอยู่บ้านตนเองเป็นแขก พอแต่งงานไปบ้านสามีแล้วก็เป็นคนดูแลเรื่องอาหารการกินในบ้าน ยังสามารถออกไปเที่ยวอย่างไร้ความกังวลได้ที่ไหนกัน? ฉวยโอกาสที่อาลวี่กับอาจ้านต่างมีเวลาว่าง เจ้าก็ออกไปข้างนอกกับพวกเขาเถอะ!”
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางขานรับ
เก็บของที่ใช้ไปเที่ยว ขอให้หมอหลวงเถียนทำยาที่ต้องพกติดตัวอย่างพวกยาลูกกลอนฮั่วชี่เจิ้งเซียง…วังฉือหนิงยุ่งจนเสียงดังอึกทึกครึกโครมไปสองสามวันถึงจะเตรียมของที่ไปเที่ยวของนางครบถ้วน ไทฮองไทเฮาเห็นข้างกายนางมีแต่พวกนางใน กลัวว่าตอนที่ต้องเรียกใช้คนจะไม่มีคนออกแรงสักคน จึงสั่งให้หลิวตงเยว่ติดตามไปด้วยเมื่อถึงเวลานั้น เช่นนี้ถึงจะรู้สึกจัดการเรียบร้อยแล้ว
จนกระทั่งนางกับไป๋ซู่เจอกันที่ประตูเฉาหยาง ไป๋ซู่เห็นหลิวตงเยว่ก็อดที่จะหัวเราะเบาๆ และล้อเจียงเซี่ยนเล่นไม่ได้ “ตอนนี้เจ้าต้องทำตัวดีๆ หน่อย ท่านหญิงเรียกใช้ขันที หากสืบสาวราวเรื่องขึ้นมาจริงๆ ก็เป็นความผิดใหญ่เช่นกัน”
เจียงเซี่ยนไม่เห็นด้วย และเอ่ยว่า “เขาอยากจัดการข้า ก็มีข้ออ้างมากมาย เพิ่มขึ้นเรื่องหนึ่งคงจะไม่เพิ่ม ลดล
