งเรื่องหนึ่งก็คงจะไม่ลดเช่นกัน เรื่องราวมาถึงขั้นนี้ จะหลบเลี่ยงก็สายไปแล้ว ก็ให้ตนเองใช้ชีวิตอย่างสุขสบายดีกว่า”
ไป๋ซู่แอบรู้สึกกังวล
เจียงเซี่ยนพูดแบบนี้…เหมือนผ่านวันนี้ไปก็ไม่มีพรุ่งนี้แล้ว…หากเจียงเซี่ยนหมายถึงดวงอาทิตย์ในยามเหม่า[1]ก็ไม่ถือว่าผิด แต่นางมีความคิดเช่นนี้ได้อย่างไร?
อย่างไรไป๋ซู่ก็ไม่เข้าใจ จึงไม่คิดแล้ว และตัดสินใจว่าจะคุยเรื่องส่วนตัวกับเจียงเซี่ยนตอนขากลับว่า นางอยากแต่งงานกับจ้าวเซี่ยวจริงหรือไม่? หากไม่อยากแต่งงานกับจ้าวเซี่ยว กลับคำตอนนี้ยังทัน นางไม่จำเป็นต้องแต่งงานกับจ้าวเซี่ยว เพราะทุกคนต่างคิดว่าเขาดี แล้วก็ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดกับจ้าวเซี่ยว เพราะเขาถูกฮ่องเต้แทงดาบหนึ่ง ชีวิตคนเพียงแค่หลายสิบปี ถึงอย่างไรก็ต้องใช้ชีวิตด้วยตนเอง
นางครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่ตลอด จึงค่อยๆ พูดน้อยลงไปด้วย
ส่วนเจียงเซี่ยนนั้นตื่นแต่เช้า พอไม่มีคนคุย นางก็พิงไหล่ของไป๋ซู่ และค่อยๆ หลับไป
ตอนที่นางถูกไป๋ซู่เขย่าตัวปลุกก็ถึงหมู่บ้านแล้ว
เจียงลวี่กับจินเซียวรอพวกนางอยู่หน้าประตู
เจียงเซี่ยนอดที่จะมองไปที่จินเซียวไม่ได้
เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินสดใสทอลายค้างคาวห้าตัวล้อมคำว่าเมฆทรงกลมด้วยไหมทองที่ธรรมดามาก และปักปิ่นปักผมชุบเงิน เขายืนคุยและหัวเราะอยู่ข้างกายเจียงลวี่อย่างกระตือรือร้น สีหน้าเป็นปกติ สบายๆ สุขุมและเปิดเผย ท่าทางร่าเริงและตรงไปตรงมา เหมือนหลุดพ้นออกมาจากเรื่องการ
