าวอี้มา นางกำลังสั่งให้นางในเก็บกระเป๋าเดินทาง
เพราะอากาศหนาวในฤดูใบไม้ผลิ เดิมทีต้นเดือนสี่ก็ควรจะเปลี่ยนไปสวมเสื้อชั้นเดียวแล้ว ตอนนี้ทุกคนต่างยังสวมเสื้อสองชั้นที่บุซับใน แต่ไม่ว่าอย่างไรก็สามารถเก็บเสื้อผ้าสำหรับฤดูหนาวได้แล้ว
จ้าวอี้หงุดหงิดมาก และเอ่ยว่า “คนที่ดูแลรับใช้ไปตายที่ไหนหมดแล้ว? ทำไมยังต้องให้เจ้าทำเรื่องพวกนี้ด้วยตนเองอีก?”
เจียงเซี่ยนมองเขาตาขวางทีหนึ่ง และเอ่ยว่า “ฝ่าบาทจะทรงทราบอะไร? นี่คือความสุข! ฝ่าบาทว่าเสื้อคลุมยาวที่ปักลายดอกสาลี่กับนกสาลิกาตัวนี้ของหม่อมฉัน งานปักสวยหรือไม่? เมื่อก่อนหม่อมฉันก็มีตัวหนึ่งเช่นกัน ปรากฏว่าเล็กแล้ว หม่อมฉันจึงให้กองพระภูษาตัดเสื้อคลุมยาวที่เหมือนกันตามแบบเดิมขึ้นมาใหม่อีกตัว เพียงแต่ขนาดแตกต่างกัน หม่อมฉันมีเจ็ดตัวแล้ว เวลาที่หยิบออกมาวางไว้ด้วยกันสนุกมาก หากหม่อมฉันไม่เห็น หม่อมฉันก็ลืมเรื่องนี้ไปแล้ว ตอนนี้หม่อมฉันให้พวกนางหาชุดนี้ออกมาให้หมดและเก็บไว้อย่างดี ไว้ตอนที่ลูกสาวของหม่อมฉันเกิด หม่อมฉันจะให้ลูกสาวของหม่อมฉัน เช่นนี้ถึงจะมีความหมาย!”
จ้าวอี้ได้ยินก็โกรธมาก และเอ่ยว่า “เจ้าได้เอาใจใส่ข้าหรือไม่กันแน่? หลายวันนี้ข้ากินไม่ได้นอนไม่หลับ เจ้าก็คิดแต่จะแต่งงาน? เจ้าอยากแต่งงานขนาดนี้เชียวหรือ? ระวังเถอะข้าจะเนรเทศจ้าวเซี่ยวไปอยู่กานซู่!”
“ตามพระทัยฝ่าบาท” เจียงเซี่ยนรู้ว่าเวลานี้ยิ่งนางแสดงออกว่าสนใจจ้าวเซี่ยว จ้าวอี้
