ก็จะยิ่งก่อกวนจ้าวเซี่ยว นางเอ่ยอย่างไม่แยแสสักนิดว่า “แต่งกับจ้าวเซี่ยวไม่ได้ แต่งกับจินเซียวก็ได้ หม่อมฉันชอบหนุ่มรูปงาม แบบนี้ลูกที่เกิดมาต้องหน้าตาดีอย่างแน่นอน”
จ้าวอี้ตกใจ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าตนเองโง่ไปหน่อยที่โกรธเจียงเซี่ยน
นางเหมือนกับเขาจริงๆ
ไม่มีหญิงงามแบบนี้ก็หาอีกคน
หญิงงามในใต้หล้ามีมากมาย อย่างไรก็ต้องหาคนที่เข้าตาได้สักคน
เพียงแค่จ้าวอี้คิดว่าในสายตาเจียงเซี่ยนจ้าวเซี่ยวก็เป็นเพียงของที่มีไว้ชมเหมือนอย่างแจกัน ความโกรธที่เจียงเซี่ยนจะแต่งงานก็หายไปอย่างไม่สามารถอธิบายได้
เขาถึงกับรู้สึกว่าตนเองกับเจียงเซี่ยนสนิทกันมากขึ้นแล้ว
“เช่นนั้นทำไมเจ้ายังต้องเลือกจ้าวเซี่ยวอีก?” จ้าวอี้เอ่ย “ข้าคิดว่าจินเซียวเหมาะสมกว่า”
เช่นนี้ต่อให้จินเซียวถูกสวมเขาก็ไม่ต้องกล้าพูดอย่างแน่นอน
ไม่เหมือนจ้าวเซี่ยว แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นคนที่ไม่น่าคบหา หากเจียงเซี่ยนทำผิดคุณธรรมของสตรี เขารู้แล้วจะต้องทำให้ไม่มีทางสลัดหลุดได้อย่างแน่นอน
เจียงเซี่ยนคุยกับจ้าวอี้อย่างขอไปที “หม่อมฉันคิดว่าเขาพาออกไปมีหน้ามีตา”
จ้าวอี้ลองคิดดูแล้วก็จริง จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่อย่างนั้นข้าเลื่อนตำแหน่งให้เขาเป็นจวิ้นอ๋องดีหรือไม่? แบบนี้พาออกไปก็มีหน้ามีตามากขึ้นแล้ว และก็มีแต่พวกอ๋องเจี่ยนที่สามารถวางท่าต่อหน้าเจ้าได้”
เจียงเซี่ยนแอบชมตนเองที่จิตใจเข้มแข็งพอ ไม่อย่างนั้นได้ยินจ้าวอี้เอ่ยเช่นนี้หากไม่เป็นลมหมดสต
