ที่นางจะนึกถึงเวลาเขารบกวนนางเท่านั้น บางทีอาจจะอยากรู้ว่าเขาทำอะไรอยู่ และบางทีนานวันเข้า นางต้องจดจ่ออยู่กับจ้าวเซี่ยวมากขึ้น ก็ค่อยๆ ห่างเหินแม้แต่การทักทายทางจดหมาย ทว่าเขากลับทำอะไรไม่ได้เลยและทำได้เพียงมองนางอยู่ตรงนั้นอย่างไกลๆ มองนางรักใคร่ปรองดองกับจ้าวเซี่ยว และมองนางยิ้มออกมางดงามราวกับดอกไม้อยู่ข้างกายจ้าวเซี่ยว
ใจเขาเหมือนถูกฉีกขาดเป็นรูจนเลือดไหลออกมาข้างนอก เขาเจ็บปวดจนพูดไม่ออก และเจ็บปวดจนอยากจะตายไปเสียเลย
ทำไมดาบเล่มนั้นของจ้าวอี้ถึงไม่แทงลงบนร่างเขา?
อย่างน้อยเขาก็จะได้กุมหน้าอกและร้องต่อหน้านางว่า ‘เจ็บ’
เจียนเซี่ยนเห็นสีหน้าของเขาผิดปกติ ก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปเอ่ยเสียงเบาว่า “เจ้าเป็นอะไรไปหรือ? ไม่ค่อยได้พักผ่อนหรือ? หรือว่าเจอเรื่องอะไรยุ่งยาก? ในเมื่อเจ้ามาหาข้า ก็ต้องเชื่อว่าข้าสามารถช่วยเจ้าได้อย่างแน่นอน เช่นนั้นเจ้าก็อย่ายึดติดกับศักดิ์ศรีเลย เรื่องที่กลับซานซีหรือ? ข้าส่งคนไปจับตาดูตลอด ไม่น่าจะมีอะไร เจ้าวางใจเถอะ!”
“ข้าก็รู้เช่นกันว่าพวกเจ้าไปแล้วคงจะไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมากนัก”
“เมืองเก้าเมืองที่ตั้งอยู่ในจุดยุทธศาสตร์ต่อเนื่องกันตามแนวป้องกันของกำแพงเมืองทางภาคเหนือ ต้าถง เมืองเซวียน ไท่หยวนต่างอยู่ข้างๆ พวกเจ้า พวกเขาระดับสูงกว่าพวกเจ้า และแม่ทัพต่างพกตราแม่ทัพ แต่ตระกูลหลี่อ่อนแอเกินไป ถึงลุงของข้าจะยกแม่ทัพเมืองเซวียนให้ แต่ก่อนหน้านี้พว
