อนที่มองคนกลับคมกริบและเย็นชามากกว่าเมื่อก่อนมาก
เกรงว่าเล่ห์เหลี่ยมก็คงแพรวพราวมากกว่าตอนที่สำเร็จราชการแทนเช่นกัน
ทุกคนพักผ่อนที่ตำหนักเล่อโซ่ว เหล่านางในและขันทียุ่งอยู่กับการเปิดหีบจัดของ ส่วนไทฮองไทเฮา เฉาไทเฮา ไทฮองไท่เฟย จ้าวอี้ เจียงเซี่ยน และไป๋ซู่นั่งลงตามลำดับความสำคัญที่ห้องหลังตำหนักหลัก ไทฮองไทเฮาถามเฉาไทเฮา “เจ้าอยู่ที่นี่พอจะอยู่ได้หรือไม่? ข้าไม่ได้มาภูเขาวั่นโซ่วสิบกว่าปีแล้ว ต้นไม้ที่นี่เจริญงอกงามขึ้นมาก กลายเป็นสถานที่พักผ่อนที่ดีทีเดียว”
เฉาไทเฮาพยักหน้าเล็กน้อย และเอ่ยอย่างรวบรัดว่า “เสด็จแม่ตรัสถูกแล้ว” ก็ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก และนั่งดื่มชาอยู่ตรงนั้นอย่างเฉยชา
ตอนที่เฉาไทเฮาสำเร็จราชการแทน ไทฮองไทเฮาก็ไม่เคยกลัวนาง นับประสาอะไรกับตอนนี้?
ทางลงที่นางให้เฉาไทเฮาไม่ยอมลง ไทฮองไทเฮาก็ไม่อยากสนใจนางอีกเช่นกัน
ในห้องเงียบสงัดไปชั่วขณะ และเคร่งขรึมจนทำให้คนรู้สึกหนักอึ้ง แม้แต่ไทฮองไท่เฟยก็ไม่รู้จะพูดอะไรดีเช่นกัน
เจียงเซี่ยนแค่ถอนหายใจ
สองคนนี้เมื่อก่อนก็ไม่ถูกกัน ตอนนี้เป็นแบบนี้แล้วก็ยังไม่ถูกกัน…นี่ไทฮองไทเฮาก็มาหาเรื่องใส่ตัวถึงที่ไม่ใช่หรือ!
นางจำต้องมองไปทางจ้าวอี้
จ้าวอี้ยังคงโกรธอยู่ เขาไม่มองเจียงเซี่ยนแม้แต่นิดเดียว แล้วก็ไม่สนเช่นกันว่าไทฮองไทเฮากับเฉาไทเฮาคุยอะไรกันบ้าง แค่นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างนิ่งดูดาย
หากเจียงเซี่ยนไม่เห็นว่าไทฮองไทเฮาอยู่ตรงนี้ ก็คงทำถ้ว
