ที่เข้าเวร…”
นางยังพูดไม่จบ ม่านประตูก็เลิกขึ้น หลิวเสี่ยวหม่านเดินเข้ามาโดยเหงื่อตกเต็มศีรษะ และเอ่ยว่า “ไทฮองไทเฮา จู่ๆ ฝ่าบาทก็ตรัสว่าจะเสด็จมา…”
ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
พวกนางนั่งเรือลำใหญ่มาทั้งหมดสามลำ
ลำของจ้าวอี้อยู่หน้าสุด ลำของพวกไทฮองไทเฮาอยู่ตรงกลาง ส่วนข้างหลังนั้นบรรจุสัมภาระและมีนางในกับขันทีที่ติดตามไปรับใช้นั่งอยู่
ไม่รู้ว่าจ้าวอี้เป็นอะไรไปอีก?
ไทฮองไทเฮาทำได้เพียงรอเขามา
หลิวเสี่ยวหม่านให้หลิวตงเยว่อยู่รับใช้ในห้องโดยสารบนเรือ ส่วนตนเองรออยู่ข้างนอก
ไม่นาน เรือสองลำขนานกัน พอพาดไม้กระดานตรงกลาง เหล่าองครักษ์ก็ประคองจ้าวอี้ขึ้นไปบนเรือของไทฮองไทเฮา
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่รออยู่ข้างกายไทฮองไทเฮา และเข้าไปคารวะเขา
หน้าเขาดำมืดเหมือนทาเขม่าดำที่ติดก้นหม้อ เขาไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว และลากเจียงเซี่ยนไปทางห้องโดยสารบนเรือของไทฮองไทเฮาทันที
เจียงเซี่ยนตั้งตัวไม่ทัน จึงโซเซตามจ้าวอี้เข้าไปในห้องโดยสารบนเรือ
จ้าวอี้พอเอ่ยปากก็พูดว่า “เสด็จย่า ได้ยินว่าเสด็จย่ากำลังเลือกสามีให้เจียหนาน? ทำไมกระหม่อมถึงไม่รู้เรื่อง? ยังมีใครรู้เรื่องนี้อีก? กรมพิธีการไม่ได้ออกราชโองการใช่หรือไม่?”
เขาพูดจาหยาบคาย ท่าทางดุดันและบีบคั้นจนทำให้คนลำบากใจ
ไทฮองไทเฮาสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย สายตาที่มองจ้าวอี้ไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่นิดเดียว “ฝ่าบาท นี่เป็นเรื่องของสนมวังหลัง ฝ่าบาทค
