หลี่เชียนเกาะราวของศาลาริมน้ำ และถอนหายใจยาวเหยียด
ลมหายใจตกลงไปในคืนฤดูหนาวที่หนาวเย็น และกลายเป็นหมอกขาวในชั่วพริบตา
เหมือนกับความรู้สึกของเขาในเวลานี้
แปรปรวน บอกไม่ถูก
เจียงเซี่ยนเป็นท่านหญิงในราชวงศ์ปัจจุบัน หนึ่งในคนที่ฐานะสูงศักดิ์ที่สุด
นางอยากให้ตนเองแต่งงานออกไป สามารถเลือกบุรุษทั่วหล้าได้ตามใจชอบ
เขารู้ดีอยู่แก่ใจ
แต่ทำไมถึงรู้สึกเศร้ามาก และรู้สึกไม่สบายใจเล่า?
เป็นเพราะนางให้ตนเองแต่งงานอย่างง่ายดายเช่นนั้นหรือ?
จินเซียวเขาไม่เคยพบ เติ้งเฉิงลู่เขาก็ไม่รู้จัก ทว่าจ้าวเซี่ยว…หล่อเหลาสง่างาม ครอบครัวมีฐานะและมีอำนาจมาก พูดจาสุภาพ มีมารยาท และมีความรู้ ผู้หญิงทุกคนก็คงจะชอบกระมัง?
นางเลือกคนแบบนี้เป็นสามี ทำไมเขาต้องรู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างมากด้วย?
หลี่เชียนก้มหน้า
แสงจันทร์ที่สุกสกาวสาดส่องลงบนทะเลสาบคุนหมิง แสงสะท้อนจากคลื่นน้ำที่บางเฉียบแต่ละเส้นเหมือนปลายดาบที่คมกริบ เห็นแล้วก็ทำให้คนปวดใจ
แต่เขาไม่อยากกลับห้อง
กลับเข้าไปในห้องที่อุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิเพราะจุดเตาไฟใต้ห้องคลายหนาว
เขาหันตัวไป เห็นเซี่ยหยวนซีที่สวมเครื่องแบบองครักษ์เดินมาทางเขา ห่างจากเขาไม่เกินยี่สิบก้าว
หลี่เชียนอดที่จะเยาะเย้ยตนเองไม่ได้
ตั้งแต่เมื่อไรกันที่เขาไม่รู้สึกตัวแม้กระทั่งว่ามีคนเข้ามาใกล้
นึกไม่ถึงว่าการแต่งงานของเจียงเซี่ยนจะก่อกวนจิตใจของเขา
สองสามวันนี้หลี่เชียนแปลกไปเล็กน้อย เซี่ยหยวนซีรู
