’ ไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้แล้ว ท่านก็บอกความจริงข้ามาเถอะ! ท่านเป็นอะไรไปกันแน่?”
เพียงแค่เขาคิดว่าเจียงเซี่ยนจะแต่งงานกับคนอื่นแล้วกลายเป็นภรรยาของคนอื่น เขาก็รู้สึกไม่สบายใจ…รู้สึกว่าเจียงเซี่ยนมีคนที่เล่นเป็นเพื่อนนางแล้ว ก็จะค่อยๆ ลืมเขา และค่อยๆ ห่างเหินกับเขา…
คำพูดนี้เขาจะพูดออกไปได้อย่างไร?
เดิมทีระหว่างพวกเขาก็ฐานะแตกต่างกันไกลมาก ต่อให้เขาถีบตัวขึ้นมา พวกเขาก็ไม่มีทางที่จะอยู่ในวงสังคมเดียวกันได้อยู่ดี
สิบปีหรือยี่สิบปีหลังจากนี้ เขามั่นใจว่าจะยืนคุยอยู่ในวงเดียวกับเจียงเซี่ยน
ทว่าเวลานี้…เป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด
หากเจียงเซี่ยนสามารถรอเขาได้อีกหน่อยก็ดี!
ความคิดฉายวาบผ่านไป เขาก็ยิ่งท้อใจ
ถึงเขาจะมั่นใจเช่นนี้ แต่สักสิบปีหรือแปดปีเขาก็ไม่มีทางทำได้
เจียงเซี่ยนยังรอเขาสักสิบปีหรือแปดปีได้งั้นหรือ?
ทั้งหมดนี้เขาเพียงแค่คิดเพ้อเจ้อไปเท่านั้น
แม้แต่เขาเองก็รู้ว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แล้วเขาจะพูดออกไปให้คนอื่นดูถูกได้อย่างไร?
หลี่เชียนเอ่ยอย่างไม่สบายใจว่า “ไม่มีอะไร ข้าแค่กังวลเรื่องท่านพ่อนิดหน่อย สองสามวันนี้เขาพบปะผู้คนไปทั่ว แต่อย่าทำให้เรื่องสำคัญล่าช้า…เดิมทีพวกกิจการที่ฝูเจี้ยนก็ผิดกฎหมายอยู่แล้ว จิ้งไห่โหวจะต้องฉวยโอกาสมาแบ่งน้ำแกงอย่างแน่นอน ให้ท่านพ่อจับตาดูไว้หน่อย หากจิ้งไห่โหวอยากได้ก็ให้เขาไป อย่าขัดแย้งกับเขาเพราะเงินเล็กน้อย”
ตระกูลหลี่จะกลับไปซานซีแล้ว หลี
