งก็ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงนางแล้วเช่นกัน
“ขอเพียงสุดท้ายเฉาไทเฮาอย่าอยากอวดฉลาดแต่ดันทำเรื่องโง่ลงไปแทน” ไทฮองไท่เฟยถอนหายใจพลางเอ่ยว่า “แม่นมฟางใจกล้าขนาดนี้ ก็คงจะไม่ใช่คนที่น่าคบเช่นกัน”
“ไม่ว่าอย่างไร นางยังกล้าประกาศออกไปว่านางเป็นคนให้กำเนิดจ้าวสี่งั้นหรือ?” ไทฮองไทเฮายิ้มอย่างดูถูก “เจ้าลองดูชื่อที่เขาตั้งให้เด็กคนนั้นสิ ‘สี่’ ตราแผ่นดิน มีการตั้งชื่อให้ลูกชายคนโตที่เกิดจากสนมแบบนี้ด้วยหรือ? ข้าว่าเขาถูกคนสกุลฟางนั่นมอมเมาจนสติเลอะเลือนแล้ว นี่ก็นิสัยเหมือนกับแม่ของเขา นึกถึงตอนนั้นที่ฮ่องเต้พระองค์ก่อนตั้งชื่อให้อ๋องเหลียวว่า ‘อี้[1]’ ตั้งชื่อให้ฝ่าบาทว่า ‘หลิง’ ปรากฏว่านางคิดว่า ‘หลิง’ ไม่ดี จะตั้งชื่อฝ่าบาทว่า ‘อี้[2]’ ให้ได้…สุดท้ายสำนักราชเลขาธิการปรึกษาหารือกัน แล้วก็ให้ฝ่าบาทชื่อ ‘อี้’ หลังจากฝ่าบาทขึ้นครองราชย์ อ๋องเหลียวยื่นหนังสือว่าต้องการเปลี่ยนชื่อ นางกลับเอ่ยอย่างคลุมเคลือว่าชื่อนี้ฮ่องเต้พระองค์ก่อนพระราชทานให้ เปลี่ยนก็ไม่ดี…นี่นางอยากให้อ๋องเหลียวร้อนใจจนถึงขีดสุดทั้งวันทั้งคืนน่ะสิ? นางใช้วิธีลอบกัดฆ่าคนจนเคยชินแล้ว ลูกอีกหลายคนของฉินกุ้ยเฟยก็ตายแบบนี้ไม่ใช่หรือ…เวลานี้ฝ่าบาทก็เลียนแบบและทำตามคนสกุลเฉาเช่นกัน ข้าจะคอยดูว่าต่อไปเขามีลูกชายคนโตที่เกิดจากฮองเฮาแล้วจะตั้งชื่อให้อย่างไร…”
ไทฮองไท่เฟยไม่อาจวิพากษ์วิจารณ์ได้ จึงทำได้เพียงปลอบให้ไทฮองไทเฮาสบายใจ และเ
