“หม่อมฉันว่าเรื่องแต่งงานของเป่าหนิง ไทฮองไทเฮาน่าจะแจ้งเฉาไทเฮาสักหน่อย นางต้องไม่อยากให้เป่าหนิงแต่งงานกับฝ่าบาทแน่ มีนางคอยขัดขวางอยู่ตรงกลาง การแต่งงานของเป่าหนิงก็ต้องราบรื่นขึ้นอย่างแน่นอน”
“นั่นสิ!” ไทฮองไทเฮาได้ยินก็อดที่จะปรบมือไม่ได้ และเอ่ยว่า “ข้าลืมนางไปได้อย่างไรกัน! เจ้าพูดถูก งั้นเรื่องนี้ก็ทำแบบนี้!”
ทั้งสองคนดีใจมากและต่างคนต่างพักผ่อน
—
วันรุ่งขึ้นจ้าวอี้ก็มาลาก่อนออกเดินทางจริงๆ
ไทฮองไทเฮาวางตัวเย็นชา และถามเรื่องค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันกับการใช้ชีวิตของเขาตามปกติ
แต่จ้าวอี้กลับอารมณ์ดีมาก ไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติของไทฮองไทเฮา ทว่ายังเชิญไทฮองไทเฮาไปเยี่ยมเฉาไทเฮาที่ภูเขาวั่นโซ่วกับเขาเมื่ออากาศอุ่นแล้วอย่างคึกคัก
มีแม่สามีไปเยี่ยมลูกสะใภ้ด้วยหรือ?
ทั้งหมดเป็นเพราะคนสกุลเฉานั่นสอนลูกไม่รู้กฎรู้ธรรมเนียม้แต่นิดเดียว!
ไทฮองไทเฮาต่อว่าอยู่ในใจ ทีแรกนางคิดจะตอบปฏิเสธอย่างเต็มปาก ทว่าพอคิดอีกทีก็นึกถึงคำพูดที่ไทฮองไท่เฟยพูดกับนางเมื่อวาน จึงเปลี่ยนใจทันที และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เช่นนี้ก็ดี! หม่อมฉันกับเสด็จแม่ของฝ่าบาทก็ไม่ได้เจอกันมาพักหนึ่งแล้วเช่นกัน”
จ้าวอี้คิดไม่ถึงว่าไทฮองไทเฮาจะตอบตกลงเร็วขนาดนี้ เขาจึงดีใจมาก และรีบตะโกนเรียกเสี่ยวโต้วจึเข้ามา ให้เสี่ยวโต้วจึไปเลือกวันที่สำนักหอดูดาวหลวง และจัดการให้ไทฮองไทเฮาไปนั่งคุยเล่นที่ภูเขาวั่นโซ่ว
—————–
