องเติ้งเฉิงลู่คือบ้านอยู่เมืองหลวง ความได้เปรียบของจ้าวเซี่ยวคือฐานะครอบครัวดีกว่าเขา หากจะบอกว่าเขามีอะไรได้เปรียบ ก็คงจะคิดได้เพียงว่าตระกูลของเขาวางแผนและคุมทางตะวันตกเฉียงเหนือมาหลายยุคสมัย เวลานี้ตระกูลเจียงสูญเสียอำนาจในการควบคุมเมืองเซวียนไปแล้ว จึงจำเป็นต้องติดต่อกับเมืองที่อยู่ห่างไกล และเป็นพันธมิตรกับตระกูลจิน ทว่าหากตระกูลเจียงอยากเกี่ยวดองกับตระกูลจินก่อน ตระกูลเจียงก็ต้องควบคุมการแต่งงานของท่านหญิงเจียหนานให้ได้เช่นกัน…นอกจากเรื่องพวกนี้แล้ว เขาก็สู้แม้กระทั่งเติ้งเฉิงลู่ไม่ได้ด้วยซ้ำ หากเขาไม่พยายามให้ได้มาเอง เขาก็เป็นได้เพียงตัวประกอบที่ทำให้สองคนนั้นเด่นขึ้นเท่านั้น
ความคิดแล่นผ่านไป จินเซียวก็อดที่จะหัวเราะเบาๆ และเอ่ยกับเจียงเซี่ยนไม่ได้ว่า “ปีนี้อากาศหนาวในฤดูใบไม้ผลิกลับนาน ช่วงนี้ท่านหญิงคงจะออกไปข้างนอกน้อย ข้าได้ยินว่าปีนี้ดอกเหมยที่จวนเจิ้นกั๋วกงบานสวยทีเดียว ท่านหญิงไม่ได้กลับไปดูหรือ?”
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางตอบเขาว่า “ดอกเหมยในอุทยานหลวงก็บานแล้วสวยเหมือนกัน ปีที่แล้วไทฮองไทเฮาจัดงานเลี้ยงเชิญเหล่าฮูหยินมาชมดอกไม้ ไม่จำเป็นต้องกลับไปจวนเจิ้นกั๋วกงโดยเฉพาะหรอก”
จินเซียวยิ้มพลางพยักหน้า ใบหน้าด้านข้างหล่อเหลาและมีชีวิตมีชีวามากกว่าคนอื่น ทำให้เจียงเซี่ยนอดที่จะเผยความชื่นชมออกมาทางสายตาไม่ได้
แต่ละคนที่ไทฮองไทเฮาเลือกนี่ไว้ใจได้จริงๆ
ไม่ต้องพูดถึงฐานะทางครอบค
