เกต จึงถูกไทฮองไทเฮาเขกศีรษะเบาๆ ทีหนึ่ง
นางกุมศีรษะและเบิกตาโต แล้วมองไทฮองไทเฮาอย่างไม่ได้ทำอะไรผิด
ทำให้ไทฮองไทเฮาหัวเราะทันที และเอ่ยว่า “ข้าถามเจ้าว่าเรียกคุณหนูใหญ่แห่งจวนอันลู่โหวเข้าวังมาเล่นไพ่เป็นเพื่อนพวกเรา เจ้าตกลงหรือไม่ แต่เจ้ากลับเหมือนมีเรื่องหนักใจมากมาย กำลังคิดอะไรอยู่ล่ะ?”
“ไม่ได้คิดอะไรเพคะ!” เจียงเซี่ยนรีบสงบสติอารมณ์ และเอ่ยว่า “หม่อมฉันแค่เห็นว่าทำไมหิมะถึงเริ่มตกอีกแล้ว เกรงว่าจะทำให้การเตรียมการเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิล่าช้าเพคะ!”
“เจ้ารู้เรื่องนี้ด้วยหรือ!” ไทฮองไทเฮาเอ่ยอย่างเห็นได้น้อยครั้ง “นี่เป็นเรื่องของสำนักหอดูดาวหลวง เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล”
เหมือนสำนักหอดูดาวหลวงสามารถเรียกลมเรียกฝนได้
เจียงเซี่ยนหัวเราะเล็กน้อย
เมิ่งฟางหลิงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย นางมองเจียงเซี่ยนครั้งหนึ่ง ลังเลอยู่ชั่วครู่ แล้วกระซิบข้างหูไทฮองไทเฮาว่า “ไทฮองไทเฮา เพิ่งได้ข่าวจากทางภูเขาวั่นโซ่วว่า เช้าวันนี้แม่นางซ่งคลอดลูกชายแล้วเพคะ”
ใบหน้าของไทฮองไทเฮาหม่นหมองลงในทันที
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับตกใจมากจนแทบจะปิดไม่มิด
นางรีบถามเมิ่งฟางหลิง “วันนี้วันที่สามสิบเดือนหนึ่งใช่หรือไม่?”
ทายาทของราชวงศ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งวันเดือนปีและเวลาเกิดของผู้ชายต้องปิดเป็นความลับ
เจียงเซี่ยนไม่ได้ถามเวลาตกฟากอย่างละเอียด เมิ่งฟางหลิงก็ตอบตามตรงเช่นกัน “วันนี้วันที่สามสิบเดือนหนึ่งพอดีเจ
