นาง นางถึงเห็นว่าจริงๆ แล้วบนโคมขี่ม้าวาดภาพนางฟ้าเหอ[2]ข้ามทะเล
ตอนเด็กๆ หวังจ้านเล่าเรื่องแปดเซียนข้ามทะเลให้นางฟัง คนที่นางชอบที่สุดคือนางฟ้าเหอ
รู้สึกว่าผู้หญิงอย่างนางสามารถเป็นเซียนได้นั้นยอดเยี่ยมมาก
ทว่าเวลานี้กลับดูโดดเดี่ยวและเหงาเกินไปหน่อย
ตอนกลางคืนกลับถึงวังฉือหนิง นางแขวนโคมขี่ม้าดวงนั้นไว้ใต้หลังคาของเตียงสี่เสา และจุดเทียนสีแดงเล่มหนา
ไม่รู้ว่าเทียนสีแดงเล่มนี้จะติดไปจนฟ้าสว่างได้หรือเปล่า
เจียงเซี่ยนคิดอยู่ก็หลับไปอย่างสะลึมสะลือ
—
เช้าวัดถัดมานางตื่นแต่เช้า ยังแต่งตัวไม่เรียบร้อย ฉิงเค่อก็บอกนาง “ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงมาแล้ว ไทฮองไทเฮาให้ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงอยู่รับประทานอาหารเช้าด้วยกัน ท่านหญิงจะไปเร็วหน่อยไหมเจ้าคะ?”
คงต้องกำหนดรายชื่อสุดท้ายของคนที่จะมาเป็นสามีนางกระมัง?
เจียงเซี่ยนมองโคมขี่ม้าที่ดับไปแล้วก็ค่อยๆ รู้สึกสนใจขึ้นมา
———————————–
[1] การสอบขุนนางสมัยหมิงและชิง แบ่งออกเป็น 5 ระดับ ได้แก่ ถงซื่อ ย่วนซื่อ เซียงซื่อ ฮุ่ยซื่อ และเตี้ยนซื่อ1)ถงซื่อการสอบระดับอำเภอและเมือง ซึ่งจัดสอบเป็นประจำทุกปี ผู้ที่สอบผ่านทั้งระดับอำเภอและเมืองจะเรียกว่า ถงเซิง2)ย่วนซื่อการสอบระดับเมือง ซึ่งจัดสอบเป็นประจำทุกปี จัดสอบโดยขุนนางที่ราชสำนักมอบหมายหน้าที่มาโดยตรง ผู้ที่สอบผ่านจะเรียกว่า ซิ่วไฉ3)เซียงซื่อการสอบระดับมณฑล ซึ่งจัดสอบทุกๆ 3 ปี ณ เมืองหลวงของแต่ละมณฑล ผู้ที่สอบผ่านจะ
