“แต่ข้าก็ต้องไปจากไทฮองไทเฮาเช่นเดียวกัน” เจียงเซี่ยนเอ่ย สีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน “ข้าไม่อยากไปจากเสด็จยาย”
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในขณะที่นางรู้ดีว่าไทฮองไทเฮาเหลือเวลาอีกไม่เท่าไร และทุกวันที่ผ่านไปก็เท่ากับลดลงไปหนึ่งวัน
ไป๋ซู่ถอนหายใจ และกอดเจียงเซี่ยนเบาๆ
ทั้งสองคนตัดสินใจกลับวังก่อน
เจียงเซี่ยนเรียกซุนเต๋อกงมา และให้เขาไปแจ้งจ้าวอี้
จ้าวอี้โกรธมาก ทว่าต่อหน้าพวกเจียงลวี่กลับไม่อาจพูดอะไรได้ เขาจึงใช้กำลังระงับโทสะในใจเอาไว้และอนุญาตให้เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่กลับไปก่อน
การกระทำของเจียงเซี่ยนทำให้จ้าวเซี่ยวได้เห็นความเอาแต่ใจของนางอีกครั้ง แต่เจียงลวี่กลับคิดว่าทางฝั่งเจียงเซี่ยนต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ ติดที่ว่าจ้าวอี้อยู่ด้วย เขาจึงไม่อาจถามอะไรมากได้ เพียงแค่ขอให้จ้าวอี้อนุญาตให้เขาไปส่งเจียงเซี่ยนเท่านั้น
จ้าวอี้เห็นเจียงลวี่ทำเหมือนว่าตามหลักก็ควรจะเป็นเช่นนี้อยู่แล้วก็รู้สึกโกรธ ดังนั้นน้ำเสียงจึงเย็นชามาก “งั้นใต้เท้าเจียงก็ไปส่งท่านหญิงเจียหนานเถอะ!”
เจียงลวี่รู้สึกว่าจ้าวอี้แปลกประหลาดจนแทบจะเป็นบ้าไปแล้ว จึงไม่อยากสนใจเขามากนัก คารวะแล้วก็ลุกขึ้นบอกลา
หวังจ้านอยากตามไปดูมาก ทว่าเห็นสีหน้าของจ้าวอี้ดูแย่มากขึ้นเรื่อยๆ แม้จะไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องอะไร แต่เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจเจียงลวี่ เขาคิดแล้ว สุดท้ายจึงยังคงเงียบเช่นเดิม
แน่นอนว่าเจียงเซี่ยนไม่อยากให้เจียงลวี่เป็นกังวล
