จ้าวเซี่ยวรู้อยู่แก่ใจ ทว่าก็แอบรู้สึกไม่สบายใจ เขามักจะรู้สึกว่าเวลานี้เจียงเซี่ยนตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายมาก หากเขาไม่ทำอะไรสักหน่อย ก็เหมือนจะทิ้งความเสียใจที่เห็นคนลำบากแต่ไม่เข้าไปช่วยเอาไว้
เขาเดินวนอยู่ที่เดิมสองรอบ สุดท้ายความรู้สึกในใจยังคงชนะเหตุผล เขาตัดสินใจไปหาเจียงเซี่ยน
ทางเดินแคบที่มุ่งไปยังบึงต้นอ้อและเรือนห้อยขาถูกน้ำแข็งและหิมะแช่แข็งจนแข็งมาก
เด็กสาวสองคนที่เติบโตในวังตั้งแต่เด็กต้องไม่รู้แน่ว่าตอนฤดูใบไม้ผลิกับฤดูร้อนเส้นทางสายนี้อันตรายแค่ไหน
จ้าวเซี่ยวอดที่จะดีใจไม่ได้ที่ฤดูหนาวปีนี้ยาวนานเป็นพิเศษ
เรือนห้อยขาโดนลมพัดและเปียกหิมะ ผนังโดยรอบที่สานจากต้นอ้อถูกลมหนาวพัดจนกระจัดกระจายไปตั้งนานแล้ว
จ้าวเซี่ยวปีนขึ้นไปตามบันไดที่ทำจากไม้ไผ่อย่างระมัดระวังมาก และตะโกนเสียงเบาว่า “ท่านหญิงเจียหนาน ท่านหญิงชิงฮุ่ย”
เรือนห้อยขาชั้นบนเงียบสนิทไร้ซึ่งเสียงใด
จ้าวเซี่ยวยื่นหน้าออกไป
ชั้นบนว่างเปล่าและไม่มีคนแม้แต่คนเดียว มีเพียงโต๊ะสี่เหลี่ยมที่ขาหักริมหน้าต่างเท่านั้นที่บ่งบอกว่าที่นี่เคยมีคนอยู่
หัวใจของจ้าวเซี่ยวเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง
เจียงเซี่ยนไปที่ไหน?
—
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่ออกมาจากจุดชมทิวทัศน์แล้วก็ไม่รู้ว่าจะไปไหนดีเช่นกัน ทั้งสองคนจึงเดินเล่นข้างทะเลสาบสือช่า เห็นขันทีกลุ่มหนึ่งตะโกนเรียกชื่อพวกนางอยู่และกำลังหาพวกนางอยู่ไกลๆ ทั้งสองคนไม่อยากกลับไป จึงซ่อนต
