ยงเอ่ยต่อว่า “เป่าหนิง ข้าหวังว่าเจ้าจะหาเจ้าบ่าวที่ถูกใจได้ในเร็ววัน เหมือนข้ากับเฉิงเอินกง อย่างน้อยมีฝ่ายหนึ่งพอใจก็มีน้อยมากแล้ว คู่แต่งงานทั้งสองคนต่างพอใจกันและกัน ตลอดหลายปีมานี้ก็มีเพียงพ่อแม่ของเจ้าเท่านั้น…เป่าหนิง เจ้ายังเคยเตือนข้าเลย! เจ้าน่าจะรู้ดีกว่าข้า”
เจียงเซี่ยนแปลกใจ
นี่ไป๋ซู่จะให้นางคิดเรื่องแต่งงานกับจ้าวเซี่ยวหรือ?
“ข้าหมายความตามนั้น” ไป๋ซู่เอ่ยอย่างตรงไปตรงมาว่า “เจ้าคิดว่าแต่งงานกับซื่อจื่อจิ้งไห่โหวเป็นอย่างไร?”
เจียงเซี่ยนไม่เคยคิดถึงจ้าวเซี่ยวด้วยซ้ำ
“ข้าไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ!” นางอดที่จะเอ่ยไม่ได้ “คนๆ นี้มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวมาก ยิ่งกว่านั้นต่อไปเขาต้องสืบทอดงานของตระกูล ให้ข้าแต่งงานไปอยู่ไกลถึงฝูเจี้ยน เจ้าเนรเทศข้าไปเสฉวนจะดีกว่า อย่างน้อยข้าก็รู้ว่าตนเองต้องเผชิญกับอะไรกันแน่…แต่งงานกับจ้าวเซี่ยว ไม่แน่วันไหนข้าถูกเขาฆ่าก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพราะอะไร? เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้หรอก!”
ไป๋ซู่สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง “ไม่ได้จริงๆ หรือ? ข้ากลับรู้สึกว่าเจ้าแต่งงานไปอยู่ฝูเจี้ยนก็ไม่เลว สถานที่ห่างไกลจากผู้คน เจ้าอยากทำอะไรก็ทำได้…”
———————————-
[1] ที่นั่งคนงาม ม้านั่งไม้ยาวที่มีพนักพิงโค้งยื่นออกไปทางด้านหลังคล้ายกับคอห่าน
[1] ที่นั่งคนงาม ม้านั่งไม้ยาวที่มีพนักพิงโค้งยื่นออกไปทางด้านหลังคล้ายกับคอห่าน
