หานถงซินมองข้าวในถ้วยจนถ้วยแทบจะแตกออกมาแล้ว
ไช่หรูอี้เตือนนางหลายครั้ง กว่านางจะควบคุมอารมณ์ได้ก็ไม่ง่ายเลย
รับประทานอาหารมื้อเที่ยงแล้ว เจียงลวี่ยังไม่มา ซุนเต๋อกงก็มาอีกแล้ว
ครั้งนี้เขามาถ่ายทอดราชโองการว่าคนของหน่วยองครักษ์กับกองบัญชาการปัญจทิศรักษานครจะเริ่มแสดงการละเล่นบนลานน้ำแข็งแล้ว จึงเชิญพวกนางไปชมที่จุดชมทิวทัศน์ตรงกระโจมที่ประทับ
ทุกคนมองการแต่งกายของกันและกันครู่หนึ่ง เมื่อไม่มีตรงไหนผิดธรรมเนียม ก็สวมหมวกม่านตาข่าย และเดินผ่านรั้วผ้าที่ห่างออกมาเป็นพิเศษไปยังจุดชมทิวทัศน์ที่แขวนม่านไม้ไผ่ไว้
ซุนเต๋อกงไปรายงานที่จุดชมทิวทัศน์ข้างหน้าฝั่งซ้าย
จ้าวอี้ลุกขึ้นยืนและมองกลับมา แล้วเอ่ยเสียงเบากับซุนเต๋อกงสองสามคำ ซุนเต๋อกงพยักหน้า ก็มีขันทีตะโกนเสียงแหลมเล็กน้อยว่า “เริ่มได้” หน่วยองครักษ์ที่สวมเกราะใยป่านสูงเท่าเอวสีแดงเข้มกับกองบัญชาการปัญจทิศรักษานครที่สวมเกราะผ้าฝ้ายสูงเท่าเอวสีเขียวขจีเริ่มสวมรองเท้าบูทที่ฝังแผ่นเหล็กเอาไว้และเริ่มแสดงการละเล่นบนพื้นน้ำแข็งที่วางสิ่งกีดขวางเอาไว้มากมาย
มองไปจากจุดที่เจียงเซี่ยนอยู่ จะเห็นได้ว่าตรงที่ต่ำกว่าบัลลังก์ของจ้าวอี้ยังมีคนที่สวมหมวกห้าแถบนั่งอยู่อีกหลายคน คนพวกนั้นแต่ละคนต่างนิ่งสนิท ท่าทางจริงจัง คิดดูแล้วเป็นพวกเจียงลวี่ที่ออกมาเล่นบนน้ำแข็งเป็นเพื่อนจ้าวอี้ ทว่าทางฝั่งเจียงเซี่ยนกลับตื่นเต้นขึ้นมา คุณหนูสองคนของสกุลซ่งกระซิ
